ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΟΥΤΟΣ 

Χρήστος Σούτος: «8/2/1981: Η μέρα που ο χρόνος σταμάτησε»

Για τα 21 θύματα ότι και να πεις είναι λίγο. Στις 8/2/1981 χάθηκε η θνητή τους υπόσταση και μόνο

Last updated: 15 days ago

Φέτος συμπληρώνονται 39 χρόνια από εκείνο το απόγευμα του Φλεβάρη του 1981 όπου γράφτηκε η μεγαλύτερη τραγωδία στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού. Το ρολόι έδειχνε 16.58 όταν ξεκίνησε το κακό. Μέρα και ώρα αποφράδα, βαθιά χαραγμένη στην μνήμη όλων των φιλάθλων αυτού του τόπου. Κάθε υγιής φίλαθλος, ανεξαρτήτως οπαδικών ή συλλογικών προτιμήσεων, τιμά την μνήμη των 21 θυμάτων της Θύρας 7 σκεπτόμενος ότι τα παιδιά αυτά πλήρωσαν με την ζωή τους την αγάπη τους για μια ομάδα, έναν σύλλογο, μια ιδέα. Από μικρός ένοιωθα αποστροφή σε κάθε υβριστικό σύνθημα που ακουγόταν από μια μερίδα, μικρή ή μεγάλη αδιάφορο, άρρωστων ατόμων που στο βωμό μιας αθλητικής αντιπαράθεσης πρόσβαλαν με εμετικά συνθήματα ή πανό την μνήμη αυτών των ανθρώπων και προκαλούσαν πόνο στους εν ζωή συγγενείς τους. Ευτυχώς με την πάροδο των ετών το φαινόμενο τείνει να εξαλειφθεί από τα ελληνικά γήπεδα. Ελπιδοφόρο από μια άποψη, αν και μιλάμε για τα αυτονόητα, θλιβερό από την άλλη, αν αναλογιστούμε ότι για να γίνει πράξη αυτή η " πρόοδος" χρειάστηκε να χάσουν την ζωή τους και άλλοι νέοι άνθρωποι υποστηρικτές των ομάδων στο πέρασμα των χρόνων.

 
Το χρονικό της τραγωδίας είναι λίγο πολύ γνωστό. Ο ενθουσιασμός των φιλάθλων από την ευρεία νίκη του Ολυμπιακού επί της ΑΕΚ μετατράπηκε σε λίγη ώρα σε θρήνο, σε σπαραγμό. Εικοσιένα νέα παιδιά άφησαν την τελευταία τους πνοή στα σκαλιά της Θύρας 7 μπροστά από μια πόρτα που θα έπρεπε να ήταν ανοικτή, αλλά αυτή δυστυχώς ήταν το λιγότερο μισάνοιχτη. Οι λεπτομέρειες σοκάρουν, οι εικόνες αποκάλυψης το ίδιο. Οι περιγραφές όσων έζησαν από κοντά τα γεγονότα προκαλούν τρόμο. Ένας κρατικός μηχανισμός αδύναμος να διαχειριστεί την κρίση, ένα νοσοκομείο που μέσα σε μια ώρα μετατράπηκε σε χώρο αρχαίας τραγωδίας. Νεκροί μαζί με τραυματίες, αναγνώριση των θυμάτων από τους συγγενείς βγαλμένη από τα χειρότερα σκηνικά πολέμου, δημοσιογράφοι που δυσκολεύονταν να μεταφέρουν το παραμικρό από φόβο μην μεγαλώσουν τον πανικό. Μην ξεχνάτε πως μιλάμε για μια εντελώς διαφορετική εποχή. Δεν υπήρχαν κινητά για να επικοινωνήσεις, δεν υπήρχε ιδιωτική τηλεόραση, ούτε βέβαια social media που έχουν μετατρέψει άπαντες σε εν δυνάμει ρεπόρτερ. Οι σκηνές αλλοφροσύνης που έλαβαν χώρα στο Τζάνειο δεν είχαν προηγούμενο. Μανάδες, πατεράδες, αδέλφια και φίλοι σαν χορός αρχαίας τραγωδίας προσπαθούσαν να καταλάβουν το πως και το γιατί.
 
Ερχόμαστε τώρα στην Πολιτεία. Στην χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν έτρεφε ελπίδες ότι θα αποδίδετο δικαιοσύνη. Στην αρχή όλοι είναι κοντά για να συμπαρασταθούν, για να προστρέξουν, για να βοηθήσουν. Μόλις τα φώτα σβήσουν και η επικαιρότητα πάρει άλλους δρόμους, άπαντες εξαφανίζονται. Τι μένει; Οι οικογένειες και οι φίλοι να θρηνούν τους νεκρούς τους, οι τραυματίες να ανεβαίνουν το δικό τους Γολγοθά για την αποκατάσταση της υγείας τους και οι αρκετοί από εμάς με την απορία του τι τελικά έγινε. Πιο ήταν το πόρισμα και οι ποινές; Μια τρύπα στο νερό. Οι πέντε φύλακες αρχικά καταδικάστηκαν σε 10 χρόνια φυλάκιση, όμως στο Εφετείο η ποινή έπεσε. Επικράτησε, για την τελική ετυμηγορία, η αμφιβολία για το αν τελικά ήταν κλειστή ή μισάνοιχτη η μοιραία σιδερένια πόρτα. Οι οικογένειες και οι συγγενείς έμειναν με τα αναπάντητα ερωτήματα να τους βασανίζουν και πρακτικά δεν αποδόθηκε δικαιοσύνη για 21 νέους ανθρώπους που χάθηκαν άδοξα στο βωμό της ανευθυνότητας και του ωχαδερφισμού. 
 
Για τα 21 θύματα ότι και να πεις είναι λίγο. Στις 8/2/1981 χάθηκε η θνητή τους υπόσταση και μόνο. Η πνευματική τους παρουσία είναι αιώνια στα 21 μαύρα καθίσματα του νέου και σύγχρονου γηπέδου Γ. Καραϊσκάκης, στο σπίτι του αγαπημένου τους Θρύλου. " Κάθονται" εκεί, αιώνιοι  θεατές" των αγώνων της αγαπημένης τους ομάδας, θαυμάζοντας την να κατακτά μεγάλες νίκες και τίτλους. Είναι οι αθέατοι προστάτες όλων μας από ανάλογα τραγικά συμβάντα. Η θυσία τους επιβάλλεται να αποτελεί για όλους τους οπαδούς, ανεξαρτήτου χρώματος φανέλας και συλλόγου, οδηγό για τη σωστή συμπεριφορά στις κερκίδες....." Φίλε ένας αγώνας είναι μόνο....Οι αθλητικές νίκες, ισοπαλίες ή ήττες κρατούν μια στιγμή.....Οι ουσιαστικές νίκες είναι εκεί έξω, στην πραγματική ζωή.....Σεβασμός στον αντίπαλο, στον απέναντι, στον φίλο...." . Όλα τα παραπάνω θα μπορούσαν να είναι τα λόγια τους μέσα από την αιωνιότητα για την οποία ταξίδεψαν σαν σήμερα πριν από 39 χρόνια.......
 

Leave a Reply



(Your email will not be publicly displayed.)


Captcha Code

Click the image to see another captcha.