Last updated: 14 days ago

(επισυνάπτεται εικόνα προς αποφυγή παρεξηγήσεων)
 
 
Μεγάλη κουβέντα γίνεται για την πολιτική. Γενικώς και ειδικώς.
Κι είμαστε κι εμείς που νομίζουμε ότι ξέρουμε να την αναλύουμε, γράφοντας άρθρα σαν αυτό και περιμένοντας να φωτίσουμε τον κόσμο με την γνώση μας. (Μπούρδες…)
Βέβαια είναι κι οι άλλοι που νομίζουν ότι τα ξέρουν πιο καλά από εμάς και φιλοδοξούν να φωτίσουν τον κόσμο με την δική τους καλύτερη γνώση. (κι άλλες Μπούρδες…)
Εμένα πάντως αν με ρωτήσεις, δεν ξέρω ποιοι είναι χειρότεροι, εμείς ή οι άλλοι? Όποιοι κι αν είμαστε εμείς κι όποιοι κι αν είναι οι άλλοι.
Ξέρω όμως, ότι η πολιτική ασκείται από ανθρώπους και οι άνθρωποι έχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και πολλά από  αυτά δεν είναι ωραία.
 
Ένα παράδειγμα σχετικό με το θέμα μας, είναι πως όλοι έχουν το δίκιο με το μέρος τους. Τι όχι? Αφού το έχουν, τους έχω δεί. Όλους!
Όλοι διεκδικούν το αλάθητο και κουνούν το προτεταμένο δάχτυλο τους, συνήθως τον δείκτη - ενίοτε και τον μέσο, (αλλά αυτό πιο σπάνια) στους άλλους που δεν τα ξέρουν / λένε / κάνουν το ίδιο καλά με εκείνους (γέλιο).
Και οι άλλοι κάνουν το ίδιο, εννοείται. Είναι σαν ένα παιχνίδι, σαν ένας χορός δαχτύλων και συναισθημάτων απόλυτης επίγνωσης της ανωτερότητας του ατόμου ή όπως λέμε στο χωριό μου «στους τυφλούς, ο μονόφθαλμος βασιλεύει».
 
«Τυφλός είσαι και φαίνεσαι και στα μούτρα σου», θα μου πείς και μπορεί να έχεις και δίκιο, άλλωστε δεν είμαι εγώ εκείνος που διεκδικεί τον τίτλο του μονόφθαλμου, δεν ψάχνω καν να βασιλέψω στους τυφλούς. 
Διάολε, υπάρχουν στιγμές που δεν ξέρω που παν τα τέσσερα, σοβαρά μιλάς τώρα, τι να βασιλέψω? (έντονο γέλιο)
 
Μα έχω την απαίτηση από όσους θέλουν να … «βασιλέψουν», όχι μόνο να μην είναι τυφλοί, αλλά να μην είναι ούτε μονόφθαλμοι (και οι κοντόφθαλμοι αποκλείονται, εν ολίγοις πρέπει να βλέπουν καλά, οκ?).
Αυτό προϋποθέτει να έχουν το δάχτυλο μαζεμένο (και τον δείκτη και τον μέσο, για να μην υπάρχουν παρανοήσεις…) αλλά άμα τους έρχεται καμία φορά να το κουνήσουν σε κανέναν απέναντι, να σκέφτονται λιγάκι μήπως πρώτα πρέπει να το κουνήσουν στον καθρέφτη. Μπορεί και να μην πρέπει, αλλά υποχρέωση κάθε σοβαρού ανθρώπου που σέβεται τον εαυτό του, είναι να αναρωτιέται σε τακτά χρονικά διαστήματα αν πρέπει. ΣΕ ΤΑΚΤΑ ΧΡΟΝΙΚΑ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΑ…οκ?
 
Σε αυτή τη διαδικασία αυτοαξιολόγησης τα πιθανά συμπεράσματα είναι πολλά, το σίγουρο όμως είναι ένα: 
Εννέα στις δέκα φορές που θα αποφασίσεις ότι δεν έχεις λόγο να κουνήσεις το δάχτυλο στον εαυτό σου, κάνεις λάθος. Κι αυτός είναι ακόμα ένας λόγος να κουνήσεις το δάχτυλο στον εαυτό σου και να σε μαλώσεις με ειλικρίνεια, γιατί δεν βλέπεις τα προφανή.
 
Ας ασχοληθούμε όμως, με την μια σπάνια φορά που δεν κάνεις λάθος. Δεν έχεις κανέναν λόγο λοιπόν να κάνεις την αυτοκριτική σου. Ή μάλλον την έχεις κάνει και βγήκες καθαρός. Τι κάνεις?
Τώρα, θα μου απαντήσεις, ΔΙΚΑΙΟΥΣΑΙ να πάς και να κουνήσεις το δάχτυλο στους άλλους!
ΜΠΡΑΒΟ ΚΑΜΑΡΙ ΜΟΥ, ΜΟΛΙΣ ΕΓΙΝΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ !!! (πολύ έντονο γέλιο)
Άντε τώρα πίσω στον καθρέφτη και πιάστο από την αρχή και κούνα μια το δάχτυλο από πάρτη σου και μια από δικιά μου (όποιο δάχτυλο σε βολεύει)….
Όταν βρείς ότι είσαι εντάξει κι αν είσαι στα αλήθεια εντάξει, δεν κουνάς το δάχτυλο σε κανέναν γιατί δεν έχεις ανάγκη να το κάνεις, και δεν έχει και κανένας άλλος την ανάγκη να σε δεί να το κάνεις. Εντάξει, είσαι καλύτερος από εμένα. Μπράβο. Σε τι με βοηθάει αυτή η πληροφορία ακριβώς?
 
Αν έχεις την ανάγκη να είσαι και χρήσιμος εκτός από καλύτερος μου, δείξε μου που κάνω λάθος, πρότεινε μου τι θα ήταν καλύτερο να κάνω, εξήγησε μου τι έκανες εσύ που είναι καλύτερο από αυτό που κάνω εγώ και ποιο ήταν το δικό σου μετρήσιμο αποτέλεσμα που αποδεικνύει ότι όντως εσύ το έκανες καλύτερα. 
 
Με λίγα λόγια και περιεκτικά: 
Αντί να προσπαθείς να πείσεις τους γύρω σου ότι οι άλλοι είναι χειρότεροι σου, γιατί δεν προσπαθείς να τους πείσεις απλά ότι είσαι καλύτερος από τους άλλους? 
(Ναι, το ξέρω ότι ακούγεται το ίδιο, αλλά δεν είναι…)
 
Αν δεν πιστέψει κάποιος στα πλεονεκτήματα του, πάντα η λογική του θα τον κατευθύνει στο να κρύβεται  πίσω από τα μειονεκτήματα άλλων. Δυστυχώς αυτό είναι στην ανθρώπινη φύση και όπως είπαμε νωρίτερα, η πολιτική ασκείται από ανθρώπους. 
Με αποτέλεσμα η πολιτική να περιστρέφεται γύρω από ένα προτεταμένο δάχτυλο και μη με ρωτήσεις ποιο δάχτυλο, δεν θα τα λέω συνέχεια, ξαναδιάβασε πιο πάνω. (ελαφρύ γέλιο, εντάξει δεν ήταν και πολύ αστείο αυτό)
 
Είναι προφανέστατα ευκολότερο να κουνάει κανείς το δάχτυλο από το να αναδεικνύει ενδιαφέρουσες προτάσεις, από το να συνεργάζεται, να ακούει, να υιοθετεί, να αναγνωρίζει.
Γιατί σήμερα δεν έχουμε στην διάθεση μας καινοτόμους και σοβαρούς πολιτικούς που να μπορούν να βάλουν μπροστά την θετική διαφορετικότητα τους κι επιλέγουν το εύκολο μονοπάτι της πόλωσης, της απαξιώσης, του μηδενισμού και της αρνητικής προσέγγισης.
 
Προφανέστατα, και το κούνημα του δαχτύλου επιβάλλεται, αλλά για λόγους προειδοποίησης, στα πλαίσια του δημοκρατικού ελέγχου και της άσκησης του. Αλλά δεν μπορεί να υποκαθιστά την πολιτική, την δημιουργικότητα και την πρόταση.
 
Μαζέψτε λοιπόν τα δάχτυλα κι απλώστε ιδέες, προτάσεις και δημιουργικότητα. Άπαντες. 
 
Δεν μπόρεσα να σκεφτώ ένα έξυπνο κι αστείο κλείσιμο, οπότε…τα λέμε!
 

Leave a Reply



(Your email will not be publicly displayed.)


Captcha Code

Click the image to see another captcha.