Γράφει η Ελένη Τομπάλογλου

Last updated: 18 days ago

Σχεδόν βράδυ και είμαστε στην πρώτη μέρα του lock down, μέσα στο ήδη υπάρχον lock down. Απογευματινη ραστώνη με εμεν να κάθομαι στο πάτωμα και να γράφω, τα παιδιά να κυλιουνται στις μοκέτες των δωματίων τους και να μιλάμε και οι τρεις μας δυνατά, προσπαθώντας να καταλήξουμε για τον τρόπο που θα χρησιμοποιήσουμε τους υπολογιστές αύριο, για να τηλεκπαιδευσουμε και να τηλεκπαιδευτουμε!
 
Και εκεί που δε βρίσκουμε λύση, ο μικρός μου γιος δηλώνει ευθαρσως ότι μάθημα δε θα κάνει. Αρνείται! Τι επιχειρήματα να προβάλω απέναντι στο σταθερό "όχι" ενός πενταχρονου; Τι να πω στο παιδί μου που επιμένει ότι αυτό δεν είναι σχολείο; Πώς να υπερασπιστώ την καημένη την τηλεκπαιδευση και να του πω πως αυτή τη φορά είναι ο, τι πιο κοντινό έχουμε στην κανονικότητα που χάσαμε; Τους προτείνω να πάμε για μια" μετακίνηση 6". Αυτη τη φορά αρνείται ο μεγάλος μου γιος! Δεν είναι βόλτα αυτή, λέει! Με το ρολόι στο χέρι, με τη μασκα στο πρόσωπο και με την εντύπωση ότι κυκλοφορούμε και κάνουμε κάτι παράνομο, αν δούμε κανέναν γνωστό και πλησιάσουμε να τον χαιρετήσουμε! Προτιμά να μείνει σπίτι, λέει! Άλλωστε, λέει, αυτό είναι και το σύνθημα :Μένουμε σπίτι! Μέχρι πότε;; Μέχρι όποτε.... Ετσι λέει!
 
Και κάπου εδώ, παραιτούμαι και εγώ! Αποφασίζω, αυτή τη φορά να μην προσπαθήσω να πείσω κανέναν! Αποφασίζω να κλείσω τα πάντα και να φάω μια πολύ ωραία λεμονοπιτα, από το αγαπημένο μου ζαχαροπλαστειο, που μου έφερε ο άντρας μου.. Έτσι, να με γλυκάνει.. Έτσι, να θυμηθώ λίγο την ωραία γεύση της ζωής... Αύριο, με τη γλύκα της λεμονοπιτας ακόμα στο στόμα, θα εξηγήσω στα παιδιά ότι δεν υπάρχει κανονικότητα που ορίζεται από άλλους.. Εμείς θα πούμε ποια είναι η κανονικότητα μας! Όλα θα περάσουν και όταν τα παιδιά μου θα γεράσουν, θα αφηγούνται αυτές τις μέρες στα παιδιά τους και θα τους λένε, ελπίζω, ότι τη ζωή πρέπει πάντα να τη χαίρονται! ΚΑΝΟΝΙΚΑ!
 
 
Είναι περίεργο αλλά, αν το καλοσκεφτουμε, γράφεται κάποιου είδους ιστορία... Και αποτελούμε μέρος αυτής.. Δεν ξέρω πόσο η ιστορία αυτή θα καθορίσει και θα διαμορφώσει το μέλλον.. Ξέρω όμως πως ζούμε πρωτογνωρες καταστάσεις που (όπως είπε και μια φίλη) ένα κουσουρακι θα μας το αφήσουν σίγουρα (μπορεί και δύο)!! Δυσκολο αυτό που θα πω, αλλά πρέπει να ψάξουμε και να βρούμε τα θετικά.. Κι αν δεν είναι οφθαλμοφανη, θα ψάξουμε λίγο βαθύτερα... Κάτι θα βρούμε,πού θα πάει!!! Ένα κουράγιο ακόμα λοιπόν! Μια ανάσα ακόμα και θα τελειώσει!
 
Άλλωστε ο Τσάρλι Τσάπλιν (αν θυμάμαι καλά) είπε κάποτε πως τίποτα σε αυτή τη ζωή δεν κρατάει για πάντα! Ούτε καν τα προβλήματά μας!
 

Leave a Reply



(Your email will not be publicly displayed.)


Captcha Code

Click the image to see another captcha.