Last updated: 2 months ago

Παρότι το σινεμά παίζει «Νοβάρτις», εγώ μένω στο χθεσινό έργο… μπας βρε παιδί μου βοηθηθούν οι φαντασιόπληκτοι (αυτό το λέω χωρίς ίχνος κακιάς πρόθεσης)… Ένας γεωγραφικός χώρος ή τόπος, είναι απλά ένα «μέρος», όπως κοινά το λέμε… Δεν εξελίσσεται όπως έστω η γενική Ιστορία (ας την πούμε έτσι) ή όπως η ανθρωπογεωγραφία… μένει ο ίδιος…

Τώρα ως προς την Ιστορία, αυτή γράφεται και διηνεκώς γράφεται, και κάθε κεφάλαιο της πάει στο αρχείο ή στα χέρια των μελετητών, των ιστορικών, κλπ, και γράφονται βιβλία και άλλα τοιαύτα…

Οι άνθρωποι όμως κατοικούν στους τόπους ή πάνε κι έρχονται… για διάφορες αιτίες… Ζουν εκεί τη ζωή τους, καλλιεργούν τα χωράφια τους ή βόσκουν τα ζώα τους και επιβιώνουν, έρχονται άλλοι απ’ άλλου για μια καλύτερη ζωή, φεύγουν άλλοι (λιγότεροι ή περισσότεροι, αναλόγως) για τον ίδιο λόγο ή εξαιτίας καταπιέσεων και καταστροφών…

Θα μπορούσε να πει κανείς πολλά περισσότερα, αλλά ας πάμε στο ζουμί…Σχετικά νέα κράτη, όπως η Ελλάδα, η Σερβία, η Βουλγαρία, το Μαυροβούνιο ζητούσαν περισσότερο ζωτικό χώρο και βαλθήκανε να κομματιάσουν την παραπαίουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία… Βαλκανικός πόλεμος ονομάστηκε, όπως κι ο άλλος που ακολούθησε… Η Ελλάδα ήταν ανάμεσα στους νικητές που προσάρτησε στην κρατική κυριαρχία της μέγα μέρος του χώρου της Μακεδονίας… ενός χώρου κυριολεκτικά τρελοκομείου από εθνολογική άποψη: Τούρκοι και τουρκόφωνοι, Έλληνες και ελληνόφωνοι, Βούλγαροι και βουλγαρόφωνοι, σλαβόφωνοι, Βλάχοι, πατριαρχικοί ορθόδοξοι, εξαρχικοί ορθόδοξοι, μωαμεθανοί, και ότι βάλει ο ανθρώπινος νους…

Τώρα γιατί δεν προχώρησε ο Ελληνικός στρατός ίσαμε κει πάνω στο Κόσσοβο, καλύπτοντας έτσι και τον υπόλοιπο ιστορικό χώρο της Μακεδονίας είναι ένα άλλο θέμα, αλλά χοντρικά να πούμε ότι ήταν ένα τάτσι-μίτσι-κότσι του Βενιζέλου με τους Σέρβους, οι οποίοι κατά τρόπο συμφωνημένο φτάσανε μέχρι το Μοναστήρι… Και μετά να η Συνθήκη του Λονδίνου στα 1913… και να το σημερινό πρόβλημα…

Σκεφτείτε σε εκείνον τον Α΄ Βαλκανικό πόλεμο να είχε ηττηθεί η Ελλάδα… ή στον Β΄ Βαλκανικό που ακολούθησε… Θα συλλαλητηριαζαμε σήμερα ή θα τρώγαμε την πραγματικότητα θέλαμε δεν θέλαμε? Κοιτάξτε την περίπτωση της Μικρασίας και της ομώνυμης Καταστροφής. Καμιά νύξη (έστω) για χώρο, τόπο, μέρος ή πατρίδα που μας ανήκει, επειδή σε καποιες χρονικές περιόδους οι άνθρωποι που ζούσαν εκεί ήταν Έλληνες και ήταν πολλοί, μα πάρα πολλοί, ακόμη και σε σύγκριση με το πλήθος των Τούρκων και τουρκόφωνων της περιοχής…

Και μιας και μιλάμε για πληθυσμιακά δεδομένα, τι γίνεται σήμερα στο πολύφερνο εκείνο κομμάτι της Μακεδονίας; ολιγοστοί Έλληνες ή Ελληνόφωνοι, όταν στις αρχές του 20ου αιώνα οι σχετικές απογραφές των Οθωμανών μιλούσαν για 500 – 600 χιλιάδες Έλληνες, ελληνόφωνους ή Πατριαρχικούς ορθόδοξους έναντι 400 – 420 χιλιάδων Βουλγάρων… Από την μια η Ιστορία στα βιβλία (εκλαϊκευμένα ή επιστημονικά) και από την άλλη ένα κομμάτι της πάλαι ποτέ Μακεδονίας στα χέρια και τον αυτοπροσδιορισμό των Σλαβομακεδόνων, που πριν τους Βαλκανικούς πολέμους σε κάθε ευκαιρία δήλωναν ότι είναι «Bolgarin». Γιατί οι κενοί χώροι, πάντα συμπληρώνονται από άλλους… σαν τα σπίτια και τις περιούσιες των Κωνσταντιπολιτών από Κούρδους και των ηττημένων του Εμφύλιου από τους νικητές συγχωριανούς τους…

τέλειωσα… μια προσέγγιση ήταν… προς προβληματισμό… για τα μελλούμενα.

 

Leave a Reply



(Your email will not be publicly displayed.)


Captcha Code

Click the image to see another captcha.