Last updated: 4 months ago

Είναι από τις φορές που οι λέξεις βγαίνουν αβίαστα και τα δάχτυλα τρέχουν πάνω στο πληκτρολόγιο χωρίς κανένα δισταγμό. Ίσως γιατί η μέρα είναι τέτοια που τα συναισθήματα κάνουν επανάσταση και ξεχειλίζουν, χωρίς να μπορεί τίποτα να τα κρατήσει εγκλωβισμένα, γίνονται λέξεις και προσπαθούν να σπάσουν αυτόν τον κόμπο στο λαιμό.

 

Η μέρα που ξημέρωσε δεν ήταν καλή από πολλές απόψεις, αλλά ας μην πάμε στα προσωπικά. Το τηλέφωνο μου χτύπησε γύρω στις 7.00 για να ακούσω μισοκοιμισμένος ότι τα Σφαγεία κάηκαν… Νόμιζα ότι μου κάνουν φάρσα.

Σε δέκα λεπτά ήμουν στο αυτοκίνητο και βούρκωνα ήδη πλησιάζοντας στην Παναγίτσα, πριν ακόμα δώ το θέαμα που είδα λίγο μετά.

Ο κόσμος παγωμένος, παρακολουθούσε τους πυροσβέστες που είχαν ολοκληρώσει το έργο τους και πλέον έψαχναν την αιτία της πυρκαγιάς μέσα στα αποκαΐδια. Παγωμένες καλημέρες, κανένας δεν ρωτούσε «τι κάνεις?» γιατί κανένας δεν μπορούσε να απαντήσει «καλά»…

 

Το μυαλό μου πήγε στις αφηγήσεις του πατέρα μου και άλλων παλαιότερων για τα Σφαγεία των παιδικών τους χρόνων, πήγε στις δικές μου αναμνήσεις, στις αμέτρητες εκδηλώσεις, στην τόσο μεγάλη ιστορία που κλείνει μέσα του αυτός ο χώρος.

Ο κόμπος εκεί, στο λαιμό, να επιμένει…

 

Παρακολουθώ όλη την ημέρα μηνύματα στα κοινωνικά δίκτυα, φωτογραφίες από τα καμμένα Σφαγεία, θλίψη…

Τα Σφαγεία πρέπει να αποκατασταθούν άμεσα και πρέπει όλη αυτή η προσπάθεια να βρεί τους πολίτες και την δημοτική αρχή και όλες τις παρατάξεις, ενωμένους. Τόσο στον Ταύρο όσο και στο Μοσχάτο.


Τα Σφαγεία δεν είναι απλά κάποιες αίθουσες, είναι η ιστορία της πόλης.

Δεν είναι πολιτιστικές δομές, αλλά η κοιτίδα του πολιτισμού στον Ταύρο.

 

Τα Σφαγεία δεν είναι στον Ταύρο… Τα Σφαγεία, ΕΙΝΑΙ Ο ΤΑΥΡΟΣ!

 

Κοιτάζω μπροστά και βλέπω τα Σφαγεία ξαναγεννημένα, έτοιμα να υποδεχτούν τον κόσμο που μεγάλωσε και μεγαλώνει κοντά τους.

Έτοιμα να γεμίσουν μουσικές και φωνές, χορούς και δημιουργίες!

 

Γιατί οι άνθρωποι, όταν θέλουν μπορούν να δημιουργούν ακόμα και μέσα από τις στάχτες.


Όπως λέει και το τραγούδι,

«Κάθε φορά που τελειώνει ο κόσμος
να με κρατάς απ' το χέρι σφιχτά,
να περπατάς πλάι μου στα συντρίμμια,
να με κοιτάς με τα μάτια κλειστά.»

Speed up your social site in 15 minutes
 

Leave a Reply



(Your email will not be publicly displayed.)


Captcha Code

Click the image to see another captcha.