Last updated: one month ago

Μαρσέλ Προύστ, 1871-1922, Γάλλος συγγραφέας
 
 
Κάθε φορά που η κουβέντα περιστρέφεται γύρω από το «παλιό» και το «νέο» στην πολιτική, η πρώτη σκέψη είναι «πρόσωπα που δεν έχουν υποστεί την φθορά της δημοσιότητας».
Ταυτόχρονα όμως, κάθε φορά που η κουβέντα περιστρέφεται γύρω από την αξιοσύνη του πολιτικού στελεχιακού δυναμικού, η προσδοκία είναι αυτό να διαθέτει εμπειρία και γνώσεις.
 
Κάθε φορά που ακούω ή διαβάζω τέτοιες μπούρδες (ειδικά σε τοπικό επίπεδο), μου έρχεται στο μυαλό μια αγγελία:
 
«Ζητείται νέος έως 21 ετών για πρακτική άσκηση στην διοίκηση επιχείρησης, απαραίτητη η προϋπηρεσία τουλάχιστον 10 ετών στην διοίκηση μεγάλου οργανισμού»…. 
 
Μάλιστα… αν εσείς βγάζετε κάποια άκρη από τέτοιες λογικές, εγώ πάω πάσο και μάλλον είμαι πιο χαζός από όσο φαίνομαι… 
 
Η αλήθεια είναι πως στην δημόσια διοίκηση, εκείνο που λείπει δεν είναι ούτε το νέο, ούτε το παλιό και έμπειρο ανθρώπινο δυναμικό. Δεν λείπουν ούτε οι νέοι με όραμα και ιδέες, ούτε τα μεγαλύτερα σε ηλικία και πιο «ψημένα» στελέχη και η αλήθεια είναι πως είναι απαραίτητη η ύπαρξη και των δύο, για να μπορεί να λειτουργήσει ένας διοικητικός μηχανισμός. Άλλωστε η  φρεσκάδα και η καινοτομία μιας ιδέας κάποιου νέου, είναι άχρηστη (ή κινδυνεύει σοβαρά να αποτύχει) χωρίς την καθοδήγηση κάποιου παλιότερου και έμπειρου στελέχους, που γνωρίζει που να πατήσει και πώς να αποφύγει τις όποιες κακοτοπιές.
 
Δεν λείπουν λοιπόν τα στελέχη. Εκείνο που λείπει είναι η ειλικρίνεια, ιδιαίτερα δε όταν πλησιάζουν εκλογές και η συζήτηση στρέφεται γύρω από το ποιο είναι το νέο και ποιο το παλιό, αντί να στραφεί γύρω από την αξιοσύνη εκείνων που φιλοδοξούν να ηγηθούν. 
Βλέπουμε για παράδειγμα κάποιους να ισχυρίζονται πως εκπροσωπούν το «νέο», μη παραλείποντας όμως να τονίζουν με κάθε ευκαιρία την πολυετή εμπειρία τους από την συμμετοχή στα κοινά, το οποίο όμως για να υπάρχει προϋποθέτει ότι αυτοί είναι το «παλιό» τελικά, ιδιαίτερα εφ’ όσον έχουν διοικήσει κιόλας. (Μπερδευτήκατε? Λογικό…)
Ας μην μπερδεύουμε λοιπόν τις έννοιες ελέω πολιτικού μάρκετινγκ, ας δώσουμε λίγη παραπάνω ποιότητα στην πολιτική αντιπαράθεση κι ας «εκπαιδεύσουμε» και τους ίδιους τους ψηφοφόρους να αναζητούν περισσότερο ποιοτικά αντί για ανούσια ποσοτικά στοιχεία σύγκρισης μέσα σε αυτή την διαδικασία επιλογής.
Γιατί αγαπητές και αγαπητοί φίλοι (και οι λοιποί), οφείλουμε να αντιληφθούμε ότι η πραγματικότητα δεν ντύνεται με λόγια και ευφυολογήματα που επαναλαμβάνονται στα κοινωνικά δίκτυα, ούτε εξαρτάται από τον αριθμό Like και Καρδούλας. Η πραγματικότητα εξαρτάται από τα γεγονότα και μόνο. 
Και τα γεγονότα δεν είναι ποτέ μονοδιάστατα. 
 
Για παράδειγμα (και θα έρθω στα δικά μας για να γίνω πιο κατανοητός) δεν μπορείς να κατηγορείς για ελλιπείς αθλητικές εγκαταστάσεις όταν έχεις διοικήσει τον τομέα του αθλητισμού επι σειρά ετών. Όπως δεν μπορείς (άλλο παράδειγμα) να μέμφεσαι για «κωλοτούμπα» όσους πάνε με τους άλλους κι όχι όσους αφήνουν τους άλλους για να έρθουν μαζί σου ή όταν εσύ ο ίδιος (τρίτο παράδειγμα) αλλάζεις θέση για βασικά ζητήματα γιατί τώρα βολεύει αλλιώς.
Όπως δεν μπορείς (τέταρτο παράδειγμα) να κατηγορείς το «κατεστημένο» για Γκεμπελικές πρακτικές, την στιγμή που χρησιμοποιείς π.χ. ψεύτικα προφίλ σε κοινωνικά δίκτυα για να «χτυπάς» ανώνυμα τους πολιτικούς αντιπάλους σου. 
Όλα αυτά μπορούν να χαρακτηριστούν ποικιλοτρόπως, αλλά ένα είναι βέβαιο, πώς «νέο» δεν τα λές σε καμία περίπτωση…
Κάθε δράση έχει μια ίση αντίδραση, όπως μάθαμε στην Φυσική, κι αποδεικνύεται κάθε μέρα, σε κάθε έκφανση της ζωής μας γενικότερα (κι όχι μόνο στην πολιτική).
 
Ας αφήσουμε λοιπόν λίγο στην άκρη την επίπλαστη και παραπλανητική κουβέντα περί «νέου» και «παλιού» κι ας επικεντρωθούμε στην αξιοσύνη (ή την έλλειψη της) εκείνων που η λαϊκή ετυμηγορία θα κληθεί να επιλέξει για να οδηγήσουν την πόλη στην επόμενη πενταετία η οποία είναι γεμάτη προκλήσεις σε όλα τα επίπεδα. 
 
Κι η αξιοσύνη μετριέται με δύο τρόπους. Ο ένας είναι με τα επιτεύγματα του παρελθόντος κι όποιος θεωρεί εαυτόν έμπειρο πρέπει να παραθέσει στην κοινωνία το έργο και την προσφορά του. Ο άλλος είναι (για τους νεότερους) η δυνατότητα τους να χτίσουν όραμα και βάσεις για να προωθήσουν τις ιδέες τους που θα κάνουν κάποια θετική διαφορά.
Όμως, τόσο οι «παλιοί» όσο και οι «νέοι», πρέπει να πείσουν και να αποδείξουν τόσο τις προθέσεις όσο και τις δυνατότητες τους, γιατί τίποτα δεν χαρίζεται σε κανέναν ποτέ.
 
Και κανένας δεν εξαιρείται από όλα τα παραπάνω!
 

Leave a Reply



(Your email will not be publicly displayed.)


Captcha Code

Click the image to see another captcha.