Last updated: 6 days ago

Για όλες τις μικρές ιστορίες αγάπης που περνάν κάποιες φορές απαρατήρητες Κυριακή 22 Μαρτίου, ισημερία, σελήνη 28 ημερών. Μπαίνουμε πια κι επίσημα στην άνοιξη, μια άνοιξη όμως που πολλοί λένε πως δεν θα ρθει.

Δεν ξέρω τι ορίζει τελικά τις εποχές. Ο κύκλος που διανύουμε από την μία στην άλλη με τις αλλαγές στα χρώματα της φύσης ή το πως αισθανόμαστε. Είναι αυτές τις μέρες λες κι είμαστε όλοι φυλακισμένοι σε έναν ατέλειωτο χειμώνα. Δεν είμαστε! Τουλάχιστον εγώ αισθάνομαι ότι δεν είμαι.

Τον έχω ζήσει τον ατέλειωτο χειμώνα πριν χρόνια όταν η φύση αρνήθηκε χρώματα να αλλάξει και χιόνιζε μέχρι το Μάη. Εκείνη τη χρονιά εγώ απελπισμένη πέρναγα αργίες και γιορτές και σαββατοκύριακα στο σπίτι μου κλεισμένη. Ήταν η εποχή που έλεγα σε όλους πόσο χαιρόμουνα που έμενα στο σπίτι σαν κάμπια που περιμένει να ρθει η ώρα να βγει απ΄το κουκούλι της. Μα η αλήθεια ήταν άλλη και την κατάλαβα την μέρα που καθόμουν στο μπαλκόνι χαζεύοντας τους γείτονες να επιτρέφουν από την Κυριακάτικη τους βόλτα, Μάη μήνα κουκουλωμένοι με κασκόλ.Τη μέρα εκείνη με πιασε πόνος στην καρδιά, είπα είμαι μόνη, κι άρχισα να κλαίω ασταμάτητα. Μέρες μετά σαν τέλειωσε το κλάμα είπα πως ήρθε πλέον ο καιρός να μάθω τι σημαίνει αγάπη.

Ανήκω στη γενιά που πέρασε την εφηβεία με το βιβλίο του Φρομ «Η τέχνη της αγάπης» στο να χέρι και τα σκιτσάκια με το ζευγαράκι που γράφανε «αγάπη είναι…» στο άλλο. Σε ίση πάντα απόσταση τα χέρια μας από το σώμα απλωμένα, σαν την ισημερία. Μα τελικά ήρθε η στιγμή που είπα πως πρέπει στον εαυτό μου πλέον να λογοδοτήσω για αυτό το ατέλειωτο και το ανώφελο το πήγαινε έλα του μυαλού από το ένα χέρι στο άλλο. Κλεισμένη στο κουκούλι μου ερμητικά άρχισα να μεταμορφώνομαι. Δεν είχα κι άλλη επιλογή αφού ήξερα καλά πως ένα πρόωρο σπάσιμο του κουκουλιού καθόλου μα καθόλου δεν θα ωφελούσε.

Μα όταν βγήκα λες κι ανακάλυψα έναν κόσμο αλλιώτικο. Σαν να χαν πάρει τα πράγματα κι άνθρωποι διαστάσεις άλλες. Τότε ήτανε που άρχισα να αποθηκεύω στο μυαλό μου μικρές καθημερινές ιστορίες αγάπης. Η κυρία που με σταμάτησε στο δρόμο για να μου πει πως είχε ξεκουμπωθει στο στήθος το πουκάμισο μου, ο ταξιτζής που κατάλαβε ότι ήμουν θλιμμένη και με ρώτησε όσο πιο διακριτικά μπορούσε αν είμαι καλά, ο υπάλληλος στο καφέ που προσπαθούσε πάντα να κρατάει στην άκρη το αγαπημένο μου κρουασάν, η φίλη που τη βασανίζουν οι δικοί της δαίμονες αλλά θα έρθει όταν την χρειαστώ, οι γνωστοί και φίλοι που στέλνουνε μηνύματα να με ρωτήσουνε τί θέλω να μου φέρουν τώρα που κλειστήκαμε στο σπίτι, η φίλη μου η Έλσα (μια ιστορία από μόνη της) όταν έρχεται τα απογεύματα του καλοκαιριού να με πάρει από το γραφείο να πάμε να χαζεύουμε βιτρίνες με πράγματα που δεν θα αγοράσουμε ποτέ, ο άγνωστος άνδρας που με σταμάτησε στη στάση για να μου ζητήσει τσιγάρο και να μου πει ότι είμαι όμορφη.

Γι’ αυτό λέω πως όλη αυτή η θλίψη που τώρα ζούμε δεν σημαίνει πως η άνοιξη δεν ήρθε. Απόψε που η μέρα και η νύχτα έχουν διάρκεια ίδια μπορούμε πιο εύκολα να δούμε ότι το φως και το σκοτάδι αλληλοσυμπληρώνονται για αυτό και συνυπάρχουν. Σαν το εξώφυλλο που είχε «η τέχνη της αγάπης» με την καρδιά τη δίχρωμη, σαν το ζευγάρι στα σκιτσάκια που λέγανε αγάπη τι είναι.

Ίσως αυτή η άνοιξη να θέλει μόνο να μας πει πως ήρθε ο καιρός να κατεβάσουμε τα χέρια από την έκταση, να σταματήσουμε τις διαδρομές των ίσων αποστάσεων και να δούμε πως είμαστε ο ένας για τον άλλο μια ιστορία αγάπης μικρή και καθημερινή.

 

Leave a Reply



(Your email will not be publicly displayed.)


Captcha Code

Click the image to see another captcha.


ΠΑΤΣΟΥΡΑΚΗΣ: ΛΟΓΙΣΤΙΚΑ - ΑΣΦΑΛΕΙΕΣ