Last updated: 7 months ago

Κάθεται στο γραφείο του εδώ και ώρα κοιτάζοντας την οθόνη του υπολογιστή, αλλά χωρίς πραγματικά να βλέπει. Σκέφτεται.

Από τα γύρω σπίτια ακούγονται φωνές, μουσικές, όλοι γιορτάζουν τον ερχομό της νέας χρονιάς.

Ήθελε να γράψει κάτι «εορταστικό», αλλά έχει κολλήσει εδώ και λίγη ώρα, δεν μπορεί να βάλει σε μια τάξη τις σκέψεις για να μπορέσει να τις κάνει λέξεις.

Το 2019 φεύγει σε λίγο και μαζί του παίρνει πολλά από την ζωή του, οπότε του είναι λίγο δύσκολο να αποφασίσει από πού θα ξεκινήσει.

 

Δεν ήταν καλή χρονιά για εκείνον. Μάλλον, για να ακριβολογούμε, ήταν η χειρότερη από όλες, αλλά πάλι….δεν φταίει η χρονιά. Θα μπορούσε να είναι η προηγούμενη ή η επόμενη χρονιά. Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι όλοι, πρέπει να ζουν με τις επιλογές, τα λάθη και τις πληγές τους. Κανείς δεν εξαιρείται από αυτόν τον κανόνα.

Λέμε καμία φορά, ότι αν μπορούσαμε να γυρίσουμε το χρόνο πίσω, θα κάναμε διαφορετικά πράγματα για να αποφύγουμε τα λάθη που κάναμε, αλλά είναι στα αλήθεια έτσι?

«Δεν ξέρω» μονολογεί. «Πάντως για καλό ή για κακό, είμαστε αυτοί που είμαστε. Και οι πληγές ακόμα, είναι μια υπενθύμιση για το ποιοι είμαστε, από πού περάσαμε, πού πηγαίνουμε, με ποιους στο πλευρό μας, με ποιους όχι...» Αυτή η συνήθεια που του έχει κολλήσει, να μιλάει στον εαυτό του, στην αρχή τον ενοχλούσε, τώρα τον διασκεδάζει.

 

Το 2019 πήρε μαζί του όνειρα, σχέδια, ελπίδες, "έκλεψε" σημαντικούς ανθρώπους από την ζωή του, έκλεισε ένα μεγάλο κεφάλαιο, με τρόπο οδυνηρό. Έβγαλε τα γυαλιά κι έτριψε τα κουρασμένα του μάτια. Κάθε χρονιά παίρνει κάτι, λίγο ή πολύ, από τη ζωή μας…

«Το 2020, θα με βρεί ακόμα όρθιο, να έχω επιβιώσει, να κάνω μικρά βήματα προς το φώς...» σκέφτηκε πάλι μεγαλόφωνα, περισσότερο σαν να το εύχεται και λιγότερο σαν να το θεωρεί δεδομένο.

«Το 2020, ίσως να είναι καλύτερο και λίγο πιο ηλιόλουστο από το διαρκώς συννεφιασμένο 2019. Ίσως και όχι…» συνέχισε τον μονόλογό του.

Σκέφτηκε μια φράση που ακούει συχνά τελευταία και χαμογέλασε. «Θα δείξει» είπε.


Το χέρι του στάθηκε για λίγο ακίνητο πάνω από το πληκτρολόγιο, μαζί με την μετέωρη για λίγα δευτερόλεπτα σκέψη του. Τι να ευχηθεί για την νέα χρονιά?

«Δεν εύχομαι τίποτα για μένα, ότι είναι να γίνει, θα γίνει.» αποφάσισε.

Αποφάσισε να ευχηθεί όμως για όλους τους άλλους και ξεκίνησε να γράφει ευχές:

 

«Για εκείνους που έφυγαν από την ζωή μου, καλή συνέχεια. Καλή κι ευτυχισμένη συνέχεια. Κι ένα ευχαριστώ. Πάντα θα είναι κομμάτι της ζωής μου.» Οι άνθρωποι δεν σβήνονται ούτε θα ήθελε κάτι διαφορετικό.

«Για εκείνους που έγιναν οικογένεια χωρίς να είναι, που άνοιξαν πόρτες διάπλατα μαζί με την αγκαλιά τους, να είναι η κάθε στιγμή τους γεμάτη από όμορφες στιγμές, σαν την αγάπη που μου χάρισαν απλόχερα.»

«Για εκείνους που μπήκαν στη ζωή μου, ένα χαμόγελο για κάθε ώρα της κάθε ημέρας. Σαν αυτό που μου χάρισαν. Κι ένα τραγούδι. Ή περισσότερα.»


«Για όλο τον κόσμο, μια υπέροχη χρονιά, γεμάτη αγάπη, χαμόγελο και υγεία. Και μια ζεστή, σφιχτή αγκαλιά για τον καθένα.

Όσοι την έχετε, φυλάξτε την σαν να είναι ότι πιο πολύτιμο υπάρχει στη γη. Γιατί είναι!»

 

Κοίταξε το κείμενο και ευχαριστημένος ετοιμάστηκε να πατήσει το πλήκτρο της αποθήκευσης. Κάτι θυμήθηκε όμως και συνέχισε να γράφει:

 

«Και κάτι ακόμα. Τελευταίο, αλλά πολύ σημαντικό!

Προσπαθήστε να είστε το χαμόγελο κάποιου αυτή τη χρονιά που έρχεται.

Ξέρετε πόσοι άνθρωποι έχουν ανάγκη από ένα χαμόγελο και πόσο ομορφαίνει ο κόσμος όταν οι άνθρωποι χαμογελούν? Πολύ!»

 

Καλές γιορτές σε όλους σας και η 1η Ιανουαρίου να είναι η πρώτη μέρα, μιας υπέροχης και χαμογελαστής χρονιάς, για εσάς και τους αγαπημένους σας…!

 

Καλή χρονιά!

(Ότι κι αν σημαίνει αυτό.)

 

Leave a Reply



(Your email will not be publicly displayed.)


Captcha Code

Click the image to see another captcha.


ΠΑΤΣΟΥΡΑΚΗΣ: ΛΟΓΙΣΤΙΚΑ - ΑΣΦΑΛΕΙΕΣ