Last updated: 3 months ago

Ξημερώματα κάποιας μέρας, μεσοπέλαγα, κάπου στο Βόρειο Αιγαίο.

 

-          Μαμά κρυώνω…

-          Κάνε υπομονή αγάπη μου, θα φτάσουμε. Να, έλα να σε τυλίξω με την κουβέρτα μου. Καλύτερα τώρα?

-          Ναι. Πού πάμε μαμά?

-          Να βρούμε μια καινούρια πατρίδα, χωρίς πόλεμο.

-          Φοβάμαι…

-          Τι φοβάσαι μωρό μου?

-          Αν έχει κι εκεί πόλεμο?

-          Δεν έχει.

-          Έχει παιδάκια να παίξω?

-          Έχει αγάπη μου.

-          Θα θέλουν να παίξουν μαζί μου?

-          Γιατί να μην θέλουν?

-          Γιατί εγώ δεν έχω παιχνίδια. Τα αφήσαμε στο σπίτι.

-          Τώρα θα βρούμε καινούριο σπίτι. Και θα πάρουμε άλλα παιχνίδια μόλις μπορέσουμε.

-          Αργούμε να φτάσουμε?

-          Όχι μωρό μου. Γιατί? Κρυώνεις ακόμα?

-          Όχι. Θέλω να πάω να παίξω με τα παιδάκια.

-          ………..

-          Μαμά γιατί κλαίς?

-          Δεν κλαίω μωρό μου, με πιτσίλισε το κύμα και βράχηκαν τα μάτια μου.

 

Την ίδια ώρα σε κάποιο νησί του Βορείου Αιγαίου.

 

-          Τι κάνεις εσύ ξύπνιος τέτοια ώρα?

-          Φοβάμαι μαμά. Ξύπνησα από τη φασαρία.

-          Δεν είναι τίποτα, πήγαινε να κοιμηθείς.

-          Δεν έχω σχολείο αύριο.

-          Το ξέρω αλλά έτσι κι αλλιώς πρέπει να πάς για ύπνο.

-          Γιατί φωνάζουν έξω? Τι είναι αυτές οι φωτιές?

-          Κάποιοι άνθρωποι μαλώνουν με τους αστυνομικούς.

-          Γιατί μαλώνουν?

-          Γιατί κουράστηκαν.

-          Από τι?

-          Έχεις δεί τους ξένους ανθρώπους που σου εξήγησα ότι ήρθαν εδώ, από κάπου που είχε πόλεμο και ψάχνουν ένα καινούριο σπίτι?

-          Ναι.

-          Είναι πολύ καιρό εδώ και δεν έχουν μπορέσει να βρούν ένα σπίτι. Κι έρχονται κι άλλοι συνέχεια. Κι ο κόσμος κουράστηκε να βοηθάει. Και φωνάζει για να μην έρθουν άλλοι. Αλλά αυτοί που κυβερνούν θέλουν να φέρουν κι άλλους και να τους κλείσουν σε μεγάλα στρατόπεδα. Και μαλώνουν με την αστυνομία επειδή προσπαθούν να εμποδίσουν να φτιάξουν αυτά τα στρατόπεδα.

-          Δεν τους θέλουμε πια?

-          Δεν είναι ότι δεν τους θέλουμε. Κι αυτοί ένα σπίτι προσπαθούν να βρουν για τα παιδιά τους. Δεν φταίνε. Δεν μπορούμε να φιλοξενήσουμε άλλους όμως. Ούτε αυτοί θέλουν να μείνουν εδώ, αλλά δεν τους αφήνουν ούτε να φύγουν να πάνε κάπου αλλού.

-          Δεν καταλαβαίνω μαμά.

-          Μερικές φορές, ούτε εγώ καταλαβαίνω μωρό μου. Πήγαινε για ύπνο τώρα.

-          Μαμά…

-          Τι είναι?

-          Εμείς μπορούμε να πάρουμε κάποιον στο σπίτι μας?

-          Ποιόν δηλαδή?

-          Κάποιον από αυτούς που ψάχνουν σπίτι. Εμείς έχουμε μεγάλο σπίτι.

-          Μακάρι να μπορούσαμε μωρό μου. Αλλά δεν είναι αυτή η λύση. Η λύση είναι να βρεθεί τρόπος να βρουν ένα δικό τους σπίτι. Στο μέρος που θέλει να πάει ο καθένας. Κι όχι να μένουν έξω στα στρατόπεδα, ο ένας πάνω στον άλλον.

-          Ναι, αλλά τα παιδάκια τους δεν κρυώνουν?

-          ………..

-          Μαμά?

-          Πήγαινε για ύπνο μωρό μου….


Σε αυτό το άρθρο δεν μπήκε η φωτογραφία του συντάκτη, γιατί ο ίδιος επέλεξε μια εικόνα που δεν πρέπει να ξεχάσουμε ποτέ.

 

Leave a Reply



(Your email will not be publicly displayed.)


Captcha Code

Click the image to see another captcha.


ΠΑΤΣΟΥΡΑΚΗΣ: ΛΟΓΙΣΤΙΚΑ - ΑΣΦΑΛΕΙΕΣ