Last updated: 5 months ago

Σκέφτομαι σήμερα, πόσο δύσκολο πράγμα η πολιτική. Ακόμα πιο δύσκολο μάλιστα, η ηγεσία. Ακόμα δυσκολότερο, η ηγεσία παράλληλα με την διαχείριση της εξουσίας. Της όποιας εξουσίας.

Δεν θέλει πολύ ένας άνθρωπος να νομίσει πως η άποψη του είναι πιο σημαντική από όλων των άλλων, ή ακόμα χειρότερα, ότι ο ίδιος είναι πιο σημαντικός από όλους τους άλλους. Αυτό συνήθως οδηγεί στο να πιστεύει κάποιος ότι δεν κάνει λάθη. Όλοι οι άλλοι κάνουν λάθη, αυτός όχι.

Και ότι το βασικό λάθος που κάνουν οι άλλοι είναι πως του λένε τα λάθη του. Αλλιώς το λένε και αλαζονεία. Και η αλαζονεία ώς γνωστόν έχει έναν βασικό εχθρό. Την κριτική και την αυτοκριτική. (εντάξει…δύο βασικούς εχθρούς, αλλά ποιος μετράει…)

 

Αν δεχτούμε ότι η πολιτική είναι ένα συλλογικό εγχείρημα, μέσα από το οποίο οι πολιτικοί καλούνται παράξουν ένα θετικό συλλογικό αποτέλεσμα προς όφελος της κοινωνίας, τότε θα πρέπει να δεχτούμε πως σε αυτό το πλαίσιο, κάθε είδος κριτικής ή αυτοκριτικής, λειτουργεί ως μέσο παρακολούθησης της προόδου της εκάστοτε προσπάθειας. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και ως σημείο αναφοράς για την βελτίωση των στρατηγικών που εφαρμόζονται, για την επίτευξη ενός κοινού στόχου.

«Και γιατί να μην το δεχτούμε δηλαδή, αφού έτσι είναι?» θα με ρωτήσεις.

«Εύκολο!» θα σου απαντήσω. Επειδή υπάρχει και η έννοια της δημόσιας εικόνας και των προσωπικών (ή κάποιες φορές των ομαδικών, αλλά όχι κοινών) στρατηγικών, που ενίοτε συγκρούονται με την συλλογική στρατηγική ή το γενικό όραμα. Κι επειδή οι άνθρωποι έχουν αδυναμίες και πολύ συχνά η μεγαλύτερη αδυναμία τους είναι ο εαυτός τους, μάντεψε τι υπερισχύει όταν υπάρχουν τέτοια διλήμματα.

 

Έτσι, δεν είναι λίγες φορές που η κριτική αντιμετωπίζεται ως ανοίκεια επίθεση ή ως προδοσία κι αυτό σε ένα μεγάλο βαθμό, νομίζω πως πηγάζει από βασικές ανασφάλειες που κρύβει μεν ο κάθε άνθρωπος, αλλά που οι περισσότεροι αδυνατούν να διαχειριστούν αποτελεσματικά. Ειδικότερα στην πολιτική, αυτές οι ανασφάλειες πολλαπλασιάζονται, πιθανόν λόγω της υπερβολικής έκθεσης σε μια διαρκή δημοσιότητα, γεγονός που εντείνει τις άμυνες (ενίοτε) οδηγώντας σε σπασμωδικές (ενίοτε) αντιδράσεις. Για τους πολιτικούς που θέλουν πραγματικά να είναι χρήσιμοι, ιδιαίτερα οι αρνητικές κριτικές, θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται ως «δώρο», ώς «εργαλείο» μιας διαρκούς αυτοβελτίωσης.

 

Στην πολιτική, δεν πρέπει να έχει «με εμάς ή με τους άλλους» επειδή η πολιτική και οι πολιτικοί, δουλεύουν για ΟΛΟΥΣ και κρίνονται από ΟΛΟΥΣ. Τόσο για τα θετικά τους, αλλά κυρίως για τα αρνητικά τους. (Ε τι να κάνουμε, αφού έτσι είναι…)

 

Σε αφήνω με μια χιλιοειπωμένη και βαρετή εξυπνάδα:

 

Η πολιτική και οι πολιτικοί, πρέπει να ενώνουν με την φωνή τους την κοινωνία, όχι να την διχάζουν. Ως εκ τούτου, οφείλουν να μην διαχωρίζουν την κοινωνία σε «δικούς μας» και «δικούς τους». Δεν πιάνει πια, γιατί λιγόστεψαν τα πρόβατα στο μαντρί.

 

(Το τραγούδι που επέλεξα να συνοδεύσει το σημερινό άρθρο…δεν έχει καμία σχέση με το άρθρο. Η μήπως έχει…?)

 

Leave a Reply



(Your email will not be publicly displayed.)


Captcha Code

Click the image to see another captcha.


ΠΑΤΣΟΥΡΑΚΗΣ: ΛΟΓΙΣΤΙΚΑ - ΑΣΦΑΛΕΙΕΣ