Μαύρο εξ' αμελείας ...By Katia

 

Last updated: one month ago

Φτάσαμε κιόλας στα μέσα του Σεπτέμβρη. Το αγαπάω το φθινόπωρο! Κάποιοι το λένε και δεύτερη άνοιξη κι αυτή την άνοιξη σα να τη νοιώθω, σα να την καταλαβαίνω καλύτερα. Ο Σεπτέμβρης πάντα σήμαινε για μένα τη χαρά της επιστροφής. Η επιστροφή στην καθημερινότητα, η επιστροφή στη ζωή που είχα βάλει στην άκρη την περίοδο των διακοπών. Ήταν όμως παρά την επιστροφή, σαν να άρχιζε πάντα κάτι καινούριο, σαν να άρχιζε μια νέα χρονιά. Αλλά ο φετινός Σεπτέμβρης περίεργος μου φαίνεται. Δεν βρίσκω καμία χαρά και επιστροφή στην καθημερινότητα μου, και αισθάνομαι λες και έχει αλλάξει το νόημα της λέξης. Με φοβίζει όλο αυτό ….

Σκέφτομαι το άρθρο που διάβασα αφιερωμένο στον Τέρενς Κόνραν που άλλαξε το λάιφ στάιλ των Βρετανών με τα έπιπλά του και τα εστιατόριά του και τους έδειξε πως υπάρχουν κι άλλα πράγματα.

Αρχίζω να χαζεύω τις φωτογραφίες αυτού του περίεργου καλοκαιριού που μόλις τέλειωσε. Τις μάζεψα τις φωτογραφίες την περασμένη βδομάδα, τις έβαλα τη μία δίπλα στην άλλη στην οθόνη του υπολογιστή και τις στόλισα με κορνίζες χρυσές και περίτεχνες. Γίνανε σαν τα μαγνητάκια που φέρνω όταν ταξιδεύω στο εξωτερικό για να στολίσω το ψυγείο μου. Γίνανε οι εικόνες ενός ολόκληρου καλοκαιριού! Γίνανε μνήμη! Στο ψυγείο έχω ένα μπουκάλι κρασί Pinot Grigio. Βάζω ένα ποτήρι. Ανοίγω την κατσαρόλα με το κοκκινιστό. Δραπετεύει η μυρωδιά της ντομάτας και των μπαχαρικών. Κάθε φορά που κάνω κρέας κοκκινιστό μου έρχεται στο μυαλό η σκηνή από την Πολίτικη Κουζίνα με το αντρόγυνο που καυγαδίζει για το αν μπαίνει ή δεν μπαίνει κανέλα στο κρέας. Ο Αυτοκράτορας κανέλα στο κρέας δεν έβαζε, λέει ο άντρας, άρα δεν μπαίνει. Μετά όμως θυμάμαι τη σκηνή στο μαγαζί με τα μπαχαρικά…. Κανέλα να βάλεις στον κεφτέ, λέει ο μαγαζάτορας, αφού έχετε προξενιό γιατί η κανέλα φέρνει τους ανθρώπους κοντά.

Ξέρω λοιπόν γιατί βάζω χρόνια τώρα κανέλα στο κρέας το κοκκινιστό. Δεν την βάζω για τη γεύση μα για τη μυρωδιά της που με βοηθάει να κάνω πέρα αυτή την περίεργη εσωτερική μοναξιά και ανασφάλεια που με βασανίζει όπως αυτόν τον Σεπτέμβρη.

Μόνο όταν μπορώ να τιθασεύω την ανασφάλεια που νιώθω μπορώ να θυμάμαι χωρίς να νοσταλγώ. Και τότε είναι σα να λειτουργεί η μνήμη μου. Σαν την κανέλα στην Πολίτικη Κουζίνα οι μνήμες μου λοιπόν διατηρούνται με το πέρασμα του χρόνου και με επιστρέφουνε στο χτες αφού έχουν καταφέρει να γίνουν ιστορίες για πράγματα καινούρια. Πάλι έχω αυτό το σφίξιμο στο στομάχι και τον φόβο για τα μελλούμενα.

Τελειώνει κι αυτή η Κυριακή! Σταματάω σιγά σιγά να σκέφτομαι που θα μπορούσα να ήμουν και τι θα έκανα. Ξέρω που είμαι τώρα και τι κάνω! Και ξέρω πως αισθάνομαι!

Ξόρκι της κουζίνας τελικά οι μυρωδιές για την απελπισία μας μα και για τις δυσοίωνες προβλέψεις που κάνουνε οι άλλοι για εμάς. Και το φαΐ στο πιάτο μας απόδειξη πως κάθε τι για να ναι νόστιμο θέλει εκτός από μεράκι και το χρόνο του. Όπως του κάκτου τα λουλούδια που κάνουνε πολλές φορές χρόνια ολόκληρα να ανθίσουν μα όταν ανθίσουν, προβάλουνε μέσα από τα ενοχλητικά αγκάθια πολύχρωμα κι όμορφα.

 

Leave a Reply



(Your email will not be publicly displayed.)


Captcha Code

Click the image to see another captcha.


ΠΑΤΣΟΥΡΑΚΗΣ: ΛΟΓΙΣΤΙΚΑ - ΑΣΦΑΛΕΙΕΣ