Γράφει η Ελένη Τομπάλογλου

Last updated: 10 days ago

Η λέξη καραντίνα προέρχεται από την ενετική παραλλαγή της ιταλικής λέξης quaranta giorni (σαράντα μέρες). Οι σαράντα μέρες αναφέρονται στην υποχρεωτική περίοδο απομόνωσης των πλοίων και του πληρώματος κατά την επιδημία της Μαύρης πανώλης
 
Και να ' μαστε λοιπόν, στο 2020,που ξαφνικά η λέξη "καραντίνα" δε γίνεται απλά μέρος της καθημερινότητάς μας, άλλα η ίδια η καθημερινότητά μας! Ποιος να μου έλεγε πριν λίγο καιρό, όταν αγχωνόμουν για τις δουλειές στο σπίτι ,που δεν προλάβαινα να ολοκληρώσω, για τον χρόνο με τα παιδιά μου, που ποτέ δε μου φαινόταν αρκετός, για τα βιβλία που έκαναν στοίβα στο κομοδίνο μου και δεν προλάβαινα να τα διαβάσω, ότι θα ερχόταν μία μέρα που αυτή η καθημερινότητα που ζούσα, θα φάνταζε παρελθόν!
 
Εν μέσω πανδημίας, πλέον, λοιπόν και ζώντας πρωτόγνωρες στιγμές ως χώρα ,καλούμαι να διαχειριστώ ξαφνικά μια άλλη καθημερινότητα! Όλη η οικογένεια απαρτία στο σπίτι, δουλειά από το σπίτι, χρόνος που πρέπει να μάθεις (γιατί δεν ξέραμε) να τον εκμεταλλευτείς διαφορετικά απ' ότι τον εκμεταλλευόσουν μέχρι σήμερα!
 
Ίσως όλο αυτό να έχει και τα θετικά του! Σε μία καθημερινότητα που τρέχει με φρενήρεις ρυθμούς, πατήθηκε ένα φρένο! Και αυτό το φρένο μάλλον πατήθηκε γιατί κάποιος, μια άγνωστη δύναμη, η μοίρα, δεν ξέρω ποιος ,τέλος πάντων, θέλει να στείλει στον καθέναν από εμάς ένα μήνυμα! Πρώτα απ'όλα, αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα με την ασθένεια και τον περιορισμό (και στη διάσταση που συμβαίνει στην Ελλάδα) είναι (όπως άκουσα να λέει προχτές ένας επιστήμονας ) το τέλος της τελευταίας ευκαιρίας που έχουμε να σώσουμε τον εαυτό μας και τους ανθρώπους γύρω μας! Η ευκαιρία λοιπόν δε χάθηκε! Αρκεί να την εκμεταλλευτούμε σωστά!
 
Εν συνεχεία, αυτό που συμβαίνει είναι επίσης μια ατομική ευκαιρία για τον καθέναν ,από εμάς ,να επαναπροσδιορίσει την καθημερινότητά του. Δε θα μιλήσω για τον χρόνο στο σπίτι και τον χρόνο με τους ανθρώπους που αγαπάμε. Αυτό είναι αυτονόητο και θεωρώ πως το εκμεταλλευόμαστε όλοι! Θα μιλήσω για αυτό που ξένισε εμένα! Αυτή λοιπόν η βίαιη, θα έλεγα, απομάκρυνση από τη δουλειά μου, χωρίς να το έχω επιλέξει εγώ ,η αφαίρεση του δικαιώματος να ασκώ κάθε μέρα αυτό που αγαπώ πάρα πολύ, η έλλειψη επικοινωνίας (με τη φυσική μας παρουσία) με συναδέλφους - συνεργάτες χρόνων, που αγαπώ πολύ, η αλήθεια είναι ότι μου στοιχίζει! Και μου στοιχίζει ακόμα περισσότερο που δεν ξέρω πότε ακριβώς θα μπουν όλα σε ρυθμό πάλι !και μου στοιχίζει που δεν ξέρω πως όταν όλα μπουν σε ρυθμό, θα επιστρέψουμε όλοι ΚΑΛΑ εκεί που πρέπει!
 
Επειδή θεωρούσαμε την καθημερινότητά μας δεδομένη, ίσως δεν την αγαπήσαμε πάρα πολύ (ή ίσως δεν ξέραμε πόσο την αγαπάμε) ! Όπως και να έχει, αυτές τις λίγες μέρες που άλλαξαν όλα, εγώ κατάλαβα ένα πράγμα :στη φύση του ανθρώπου είναι τελικά να μην εκτιμάει τα δεδομένα του, πάρα μόνο όταν αναγκαστεί να τα χάσει! Ας βάλουμε στόχο ,όταν τελειώσει αυτή η περιπέτεια και επιστρέψουμε στην κανονικότητα μας ασφαλείς, να αγαπήσουμε ξανά όσα η ζωή μας έδωσε!
 
 

Leave a Reply



(Your email will not be publicly displayed.)


Captcha Code

Click the image to see another captcha.