Last updated: 14 days ago

Σταματημένος σε ένα σταυροδρόμι, με τη μηχανή αναμμένη, χωρίς μια ταμπέλα να σε κατευθύνει… Σου έχει συμβεί?

Να μην ξέρεις προς τα πού πρέπει να πάς, να πρέπει να μαντέψεις ποια είναι η σωστή κατεύθυνση και να μην ξέρεις αν θα καταλήξεις εκεί που θέλεις?

Έτσι είναι κι η ζωή πολλές φορές, μας βγάζει σε σταυροδρόμια χωρίς σήμανση.

Και τι κάνουμε? Άλλοτε διαλέγουμε μια κατεύθυνση στην τύχη κι όπου βγάλει κι άλλοτε περιμένουμε διστάζοντας, ζυγίζοντας την απόφαση ή ελπίζοντας πως μπορεί να περάσει κάποιος που να ξέρει να μας δώσει μια συμβουλή για τους δρόμους που ανοίγονται μπροστά μας.

 

Γενικά, οι άνθρωποι, για κάποιο λόγο, τα φοβούνται τα σταυροδρόμια.

Και, εντάξει, πρέπει να παραδεχτούμε πως είναι λίγο τρομακτικά. Δεν είναι εύκολο να κουβαλάς το βάρος μιας απόφασης που λαμβάνεται στην τύχη, πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για απόφαση που καθορίζει τη ζωή σου, ή ακόμα περισσότερο αν καθορίζει και την ζωή κάποιων άλλων.

 

Η αλήθεια όμως είναι πως, δεν υπάρχει ασφαλής επιλογή στην ζωή μας.

Από την στιγμή που γεννιόμαστε, μέχρι την στιγμή που πεθαίνουμε, έχουμε την αυταπάτη πως οι αποφάσεις μας βασίζονται σε δεδομένα και πως οι περισσότερες τουλάχιστον, λαμβάνονται με έναν βαθμό ασφάλειας.

Μπούρδες…! Συγγνώμη κιόλας, αλλά καμία απολύτως απόφαση στην ζωή μας, δεν είναι ασφαλής. Για τον απλούστατο λόγο, ότι όσα και να έχουμε υπολογίσει, πάντα η ζωή του κάθε ανθρώπου κρύβει εκπλήξεις κι ανατροπές που θα καθιστούν αδύνατη αυτή την συνθήκη.

Έστω όμως και σε αυτό το περιβάλλον, καλούμαστε (και πρέπει) να λαμβάνουμε καθημερινά αποφάσεις. Μικρές και μεγάλες, ασήμαντες και σημαντικές, με σοβαρό ή με μηδαμινό αντίκτυπο στην καθημερινότητα μας. Παρ’ όλα αυτά λαμβάνουμε διαρκώς αποφάσεις. Είτε έχουμε δεδομένα, είτε όχι.

Ο γνωστός Αυστριακός ψυχίατρος Ζίγκμουντ Φρόιντ, είπε το εξής:

«Σε αποφάσεις δευτερευούσης σημασίας, είναι χρήσιμο να εξετάζουμε τα υπέρ και τα κατά. Σε κρίσιμα ζητήματα όμως, η απόφαση πρέπει να προέρχεται από την καρδιά.»

Αλήθεια, πόσοι τολμούν να πάρουν αποφάσεις με την καρδιά τους και πόσο συχνά το κάνουν? Γιατί όταν μπαίνει η λογική στη μέση (και δεν λέω ότι δεν πρέπει να μπαίνει κάποτε) η καρδιά δειλιάζει. Αλλά συνήθως, όταν η λογική αναλαμβάνει, πηγαίνουμε εκεί που πρέπει κι όχι εκεί που θέλουμε.

 

Καλούμαστε να πάρουμε αποφάσεις, που χρειάζονται γενναιότητα, γιατί τα σταυροδρόμια συχνά είναι επικίνδυνα. Και η ζωή πολλές φορές, δεν περιμένει την απόφαση μας, αν αργήσουμε μας βγάζει άλλα σταυροδρόμια, που οδηγούν σε ευκαιρίες, δοκιμασίες, χαρές, συμφορές και επιτυχίες.

Κι όλα κρίνονται σε μια στιγμή, την στιγμή που θα πάρουμε ή θα διστάσουμε να πάρουμε μια απόφαση.

 

Ο αγαπημένος μου Νίκος Καζαντζάκης, έχει γράψει στο «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» το εξής:

«Κάθε Έλληνας που δεν παίρνει, ας είναι και μια φορά στη ζωή του, μια γενναία απόφαση, προδίνει τη ράτσα του.»

Η ποιητική αδεία του Καζαντζάκη, περιόρισε το απόφθεγμα στους Έλληνες, για τους σκοπούς της πλοκής του βιβλίου, μα έτσι είναι για όλους τους ανθρώπους και για κάθε περίσταση που απαιτεί την λήψη μιας απόφασης.

 

Το σίγουρο είναι πως μπροστά σε ένα σταυροδρόμι που δεν έχει ταμπέλες, δεν πρέπει να ζητάς μια σιγουριά που δεν θα έρθει ποτέ. Βάλε και τη λογική, βάλε όμως και την καρδιά. Ζύγισε το μυαλό μαζί με τις επιθυμίες σου και τράβα κατά κει που νιώθεις ότι θα βρείς περισσότερο φώς.

 

Και μην θέλεις να κάνεις ταμείο από πριν, όλα στο τέλος τους κρίνονται κι αξιολογούνται. Η ζωή δεν έχει προκαταβολές, μόνο ξοφλάει.

 

Σε αφήνω με μια εξαιρετική live εκτέλεση του Crossroads (Σταυροδρόμια) από τον μεγάλο Eric Clapton και την αφιερώνω, μαζί με το άρθρο, σε μια καλή μου φίλη, σταματημένη σε ένα σταυροδρόμι. Διάλεξε κατεύθυνση και ξεκίνα…

 

Leave a Reply



(Your email will not be publicly displayed.)


Captcha Code

Click the image to see another captcha.