Μαύρο εξ' αμελείας ...By Katia

 

Last updated: 22 days ago

Απωθημένο, ορισμός στο λεξικό: Καταπιεσμένα συναισθήματα που παραμένουν στο υποσυνείδητο, αυτά που θέλεις και δεν μπορείς να τα έχεις, το ανολοκλήρωτο, σαν μια ταινία που ήθελες να δεις και έμεινε στη μέση… έρωτες…. πράγματα που θα ήθελες να πεις και δεν είπες, πράματα που ήθελες να κάνεις και δεν έκανες, καταστάσεις που θα ήθελες να ζήσεις και δεν έζησες η έστω έζησες αλλά δεν τις  χόρτασες, γιατί όλα ήταν μια στιγμή, μια στιγμούλα μικρή χαμένη στο χρόνο, ικανή να σε στοιχειώνει κάθε φορά που η μνήμη αποφασίζει να την επανεμφανίσει σαν φιλμ μέσα στον εγκέφαλό σου, για λίγο…

Αλλά αυτό το λίγο εσένα σου έμεινε απωθημένο, ένας ανικανοποίητος πόθος…….

Ως ερωτικό απωθημένο, ορίζεται ο άνθρωπος που χωρίς να είναι ουσιαστικά στη ζωή μας, αποτέλεσε ολόκληρο κεφάλαιο σε αυτήν. Ή που κάποτε τη διέσχισε και μας άφησε να ζούμε με την απουσία του. Και εμείς τον εξιδανικεύσαμε, κάναμε σε εκείνον προβολή του ιδανικού εαυτού μας.

Ο έρωτας είναι ένας από τους μεγαλύτερους δασκάλους της ζωής μας αλλά και ένα μυστήριο, είναι τόσο σημαντικός που πολλές φορές τον ζητάμε απεγνωσμένα στην προσπάθειά μας να νιώσουμε ευτυχία και συναισθηματική πληρότητα.

Η δύναμη του πάθους που δημιουργείται από την ανεκπλήρωτη αγάπη- έρωτα οφείλεται στο γεγονός ότι όλα γίνονται στον κόσμο της φαντασίας μας, δεν υπάρχει λογική και συνειδητοποίηση της πραγματικότητας. Στις πραγματικές σχέσεις όμως, οι άνθρωποι αγαπιούνται αλλά και εκφράζουν τις επιθυμίες τους. Συζητούν, κάνουν έρωτα, ανταλλάσσουν παθιασμένα λόγια αγάπης. Στον κόσμο της φαντασίας, αυτό ποτέ δεν θα συμβεί. Η ανεκπλήρωτη αγάπη είναι στην πραγματικότητα μια μορφή εθισμού. Ένα όνειρο που φέρνει στην επιφάνεια τρυφερά και παθιασμένα  συναισθήματα τα οποία όμως δεν μπορούν να μας δώσουν τη χαρά και την ευτυχία που όλοι μας επιθυμούμε.

Ο ανεκπλήρωτος έρωτας, μπορεί να λειτουργήσει προστατευτικά, εξοικονομεί όλη την ενέργεια που απαιτεί η καθημερινή προσπάθεια των ερωτικών σχέσεων, δεν απαιτεί τις προσαρμογές και τις δυσάρεστες πτυχές μιας ρεαλιστικής σχέσης, δεν ρουτινιάζει, δεν συγκρούεται, δεν απαιτεί δέσμευση, χρόνο, πλάνα και καθημερινές συναλλαγές. Παραμένει εκεί, άπιαστος αλλά και άφθαρτος, ζητώντας μόνο τη σκέψη μας. Μια σκέψη που «τον κόβει και τον ράβει» στα μέτρα μας, του δίνει όλα τα χαρακτηριστικά που αποζητάμε, χωρίς κανένα κουσούρι. Αλήθεια, ποιος μπορεί να συγκριθεί μαζί του; Η παγίδα του ανεκπλήρωτου έρωτα έγκειται ακριβώς στο ότι δεν καλείται να αποδώσει σε ρεαλιστικό πλάνο και κατ’ επέκταση, δεν απομυθοποιείται ποτέ! Δεν φθείρεται, δεν «ξεθυμαίνει», παραμένει πάντα εξιδανικευμένος και ασίγαστος. Και φυσικά είναι ίσως ο μοναδικός, που μπορεί να διαρκέσει για πάντα.

Κανείς δεν κινδυνεύει να απογοητευτεί, να απορριφθεί, να βιώσει την απώλεια, να πενθήσει  για ένα ΤΕΛΟΣ.

Διαβάζοντας ένα βιβλίο τελευταία βρήκα αυτό το κομμάτι: «Απ' τις αγάπες, η πρώτη κατέχει την πιο ζηλευτή θέση στη μνήμη, όπως μια παλιά αξιοσέβαστη ευνοούμενη. Οι άλλες πηγαινοέρχονται ασταμάτητα, σημαιοστολισμένες και πρόθυμες, σαν τις φτηνές ερωμένες που τους αρκεί να τις διαλέξεις για τη νύχτα. Σου εύχομαι να μην τη συναντήσεις ποτέ, γιατί μες στη σαγήνη της μπορεί και να βουλιάξεις και να περάσει τότε ολόκληρη η ζωή σαν όνειρο. Τη λένε "αγάπη του διαβόλου" ή αλλιώς ανεκπλήρωτη. (συγγραφέας Θωμοπούλου Σοφία ανεκπλήρωτοι έρωτες) οι αγάπες του διαβόλου λοιπόν, ή αλλιώς ανεκπλήρωτες, είναι οι χειρότερες από όλες, και ένα από τα μεγαλύτερα και επώδυνα απωθημένα…...

 Ο ανεκπλήρωτος έρωτας σε μαθαίνει να αγαπάς από απόσταση, με ανιδιοτέλεια. Η διαρκής άσκηση του εαυτού σου στην αγάπη που δεν περιμένει αντάλλαγμα ενέχει έναν πόνο που μετατρέπεται σε μεγαλοψυχία, η οποία, με τη σειρά της, τροφοδοτεί τον ανεκπλήρωτο έρωτα με τρόπο συνειδητό. Αγαπάς γνωρίζοντας καλύτερα τον εαυτό σου κι έτσι ο ανεκπλήρωτος έρωτας γίνεται ένα ακόμα μέσο αυτογνωσίας, πιο μεγάλο και πιο δυνατό από τα συνηθισμένα.

Πώς αλλιώς θα νιώθαμε τόσα διαφορετικά συναισθήματα; Αυτό που νιώθεις πως η καρδιά σου θα πεταχτεί και θα πέσει μπροστά στα πόδια. Αυτό που νιώθεις ότι δε θα μπορέσεις να ερωτευτείς ποτέ ξανά…. Αυτό που δεν μπορείς με τίποτα να συγκεντρωθείς να διαβάσεις ή να δουλέψεις γιατί είναι συνεχώς η σκέψη σου κολλημένη αλλού…

Όλα αυτά είναι όμορφα κι όταν αρχίζει να σιγοκαίει η φωτιά του ανεκπλήρωτου μεγάλου έρωτα, νιώθεις μόνο όμορφα για όσα ένιωσες και τα κοιτάς με ένα χαμόγελο από μακριά…

«Φοβούμαι μήπως συνηθίσω έτσι, πάντα από μακριά να σ’ αγαπώ…» έγραφε ο Γιώργος Σεφέρης στην αγαπημένη του, τα χρόνια που η αγάπη τους ήταν απαγορευμένη. Ο δικός τους έρωτας εκπληρώθηκε στην πορεία. Κάποιοι άλλοι όμως, θα μείνουν ανεκπλήρωτοι στο πέρασμα του χρόνου, παγιδεύοντας τους ανθρώπους που τους επέλεξαν μέσα σε αδιέξοδες αναζητήσεις και ατελείωτη προσμονή, μαθαίνοντας πράγματι, να αγαπούν από μακριά και μόνο.

*Στον ανεκπλήρωτο έρωτα που σε έκανε να δακρύσεις, όταν άκουσες ένα τραγούδι….*

 

(Ευχαριστώ πολύ την φίλη μου Helen Tob για την έμπνευση του άρθρου)

 

Leave a Reply



(Your email will not be publicly displayed.)


Captcha Code

Click the image to see another captcha.