Last updated: 6 months ago

Ημερολόγιο Σκέψεων

Ημισεληνοειδές το φεγγάρι στον ουρανό απόψε. Ζέστη…. Αισθάνομαι όπως στο τέλος της εφηβείας μου, όπως στην αρχή της επίσημης ενηλικίωσής μου! Όπως τότε που αισθανόμουνα χαμένη και ξενύχταγα στον καναπέ του σαλονιού ακούγοντας ραδιόφωνο, και διάβαζα ξαπλωμένη ιστορίες του Σώμερσετ  Μωμ και έβλεπα γαλλικές σειρές με τη Φανύ Αρντάν στην τηλεόραση. Όπως τότε που δεν ήξερα τι θέλω να κάνω και δεν ήθελα να εγκαταλείψω αυτό που έκανα. Οι άλλοι βέβαια λέγανε πως τίποτα δεν έκανα. Κανένας δεν σκεφτότανε πόσο αναγκαίο ήτανε το πέρασμα από τραγούδι σε τραγούδι για να βγει η νύχτα, από σελίδα σε σελίδα κι από ιστορία σε ιστορία για να περάσει η μέρα, από επεισόδιο σε επεισόδιο για να μπορέσω από τη μια βδομάδα να πάω στην άλλη. Αυτό που όλοι έλεγαν  αναποφασιστικότητα δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα χτίσιμο μεθοδικό κι επιμελές ενός χώρου προσωπικού που με έκανε να αισθάνομαι ασφάλεια.
Σαν την ημισέληνο ήμουνα κι εγώ. Βλέπανε όλοι μόνο το κομμάτι αυτό που φωτιζόταν και αγνοούσαν πως υπάρχει και το άλλο το κομμάτι το σκοτεινό. Κι εγώ το αγνοούσα! Το ανακάλυψα πολλά χρόνια μετά και δέχτηκα πως κάποιες μέρες όλα θα είναι φωτεινά σαν την πανσέληνο και κάποιες άλλες θα τα καλύπτει όλα το σκοτάδι. Και πήρα απόφαση επιτέλους πως στο ενδιάμεσο θα βλέπουν όλοι μόνο ότι φωτίζεται κι όχι ότι είναι σκοτεινό. Στο σκοτεινό κομμάτι άρχισα να κρύβω τα τραγούδια που άκουγα, τις ιστορίες που διάβαζα, τις σειρές που έβλεπα. Και άρχισα σιγά σιγά να φτιάχνω άλλες ιστορίες με όλα αυτά. Και κάπως έτσι κατάλαβα το σκότος μου κι άρχισα να το βγάζω προς τα έξω να το γνωρίσουν κι άλλοι.

Ο ήλιος που μας βρίσκει τα πρωινά στον καναπέ του σαλονιού ξενυχτισμένους και μας προκαλεί να βγούμε από το σπίτι μας, είναι ο ίδιος που δίνει στο φεγγάρι φως. Κι η ημισέληνος στον ουρανό για όλους ίδια είναι. Για αυτό ακριβώς νομίζω πως σημασία έχει ο καθένας από μας να καταλάβει το δικό του το σκοτάδι και να μπορέσει τη δική του ιστορία να διηγηθεί. Αυτές τις μέρες τα όνειρα καταδιώκουν τον ύπνο μου. Ξυπνάω και πάλι αλαφιασμένη, με την αγωνία να με καθηλώνει στο κρεβάτι. Αισθάνομαι κουρασμένη. Θέλω να κοιμηθώ ξανά για να δω όνειρα χαρούμενα και να ξυπνήσω όλο κέφι, αλλά τα όνειρα που βλέπω και πάλι με γεμίζουν φόβο κι αγωνία..

Απολαμβάνω τον καφέ μου τον απογευματινό με κέικ βανίλια-σοκολάτα. Τελειώνει ο Ιούνης κι εγώ φοβάμαι πως θα με προσπεράσει αυτό το καλοκαίρι. Διώχνω τη δίψα μου με μπόλικο νερό και κομματάκια παγωμένο πεπόνι. Αποζητώ τη γωνιά μου στη βεράντα μου..Θα βάλω να δω απόψε το Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης. Είναι η ταινία που με έκανε να αγαπήσω τον Αλμαδοβάρ. Η ταινία που είδα ένα ζεστό βράδυ καλοκαιριού στο Λονδίνο. Θα τη δώ γιατί αρχίζει με το τραγούδι Soy infeliz και μια γυναίκα που ξυπνάει ένα πρωινό προβληματισμένη αλλά τελειώνει με την ίδια γυναίκα να επιστρέφει στη βεράντα του σπιτιού της κουρασμένη αλλά έτοιμη να αντιμετωπίσει μία νέα ζωή. Θα τη δω μπας και τα καταφέρω να πολεμήσω την αγωνία μου και τα όνειρα τα άσχημα, έστω κι απ’ του μυαλού μου τη βεράντα!

 

Leave a Reply



(Your email will not be publicly displayed.)


Captcha Code

Click the image to see another captcha.