Last updated: 5 months ago

Τους τελευταίους μήνες η ανθρωπότητα κινείται στο ρυθμό μιας πανδημίας. Η τελευταία φορά που το ανθρώπινο γένος είχε απέναντι του έναν τόσο επικίνδυνο εχθρό, ήταν το 1920 με την πανδημία της Ισπανικής γρίπης που σκότωσε περίπου 50 εκατομμύρια ανθρώπους μέσα στο πρώτο εξάμηνο της εξάπλωσης της.

Σαφώς, 100 χρόνια μετά, η κατάσταση δεν είναι ίδια. Η ανθρωπότητα έχει τα τεχνολογικά μέσα, τις γνώσεις και τις υποδομές να μετριάσει το αντίκτυπο μιας πανδημίας, να βρεί την απαραίτητη θεραπεία και να διασφαλίσει την δημόσια υγεία.

 

Οι κυβερνήσεις παγκοσμίως, άλλες νωρίτερα άλλες με καθυστέρηση, έχουν λάβει μέτρα για την προστασία του γενικού πληθυσμού, με στόχο να περιορίσουν την εξάπλωση του ιού, δίνοντας τον απαραίτητο χρόνο στα εθνικά συστήματα υγείας, για να καταστεί η κρίση πιο διαχειρίσιμη, μέχρι να βρεθεί μια αποτελεσματική θεραπεία και εν τέλει ένα εμβόλιο που να εξαλείψει την απειλή.

 

Η διαχείριση της κρίσης όμως είναι πολυεπίπεδη και δεν πρέπει να εστιάσουμε αποκλειστικά στο υγειονομικό σκέλος της. Η πανδημία έχει επίπτωση σχεδόν σε κάθε πτυχή της ατομικής καθημερινότητας αλλά και της δημόσιας ζωής. Εκτός λοιπόν από την κεντρική διαχείριση της εκάστοτε κυβέρνησης αλλά και της διεθνούς συνεργασίας, ένα μεγάλο και σημαντικό ρόλο, έρχεται να παίξει η Τοπική Αυτοδιοίκηση.

 

Ως ο πιο κοντινός για τον πολίτη θεσμός δημόσιας διοίκησης, η Τοπική Αυτοδιοίκηση καλείται για άλλη μια φορά να σηκώσει άμεσα και αποτελεσματικά, διάφορα βάρη που προκύπτουν από την κρίση που βιώνουμε. Μάλιστα αυτά τα βάρη είναι πολλές φορές δυσανάλογα με τις δυνατότητες της, σε μια περίοδο μάλιστα που προερχόμενη μέσα από μια πολυετή οικονομική κρίση, έχει συνεισφέρει με δικούς της πόρους στην ανακούφιση των πληγέντων πολιτών, ενώ παράλληλα έχει δεί τις κρατικές επιχορηγήσεις να μειώνονται σε ποσοστό άνω του 50%.

Την περίοδο αυτό, θα μπορούσαμε να πούμε πως οι δήμοι δεν λειτουργούν. Δεν προχωρούν τα έργα, δεν παράγεται Πολιτιστικό περιεχόμενο αφού η καραντίνα δεν το επιτρέπει, δεν γίνεται κανένας σχεδόν σχεδιασμός για μακροπρόθεσμες δράσεις, ενώ το μεγάλο βάρος έχει πέσει στις κοινωνικές δομές. Στόχος είναι προφανώς η ανακούφιση των πληγέντων συμπολιτών, η προστασία και η παροχή βοήθειας σε όσους ανήκουν στις ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού. Και καλώς, γιατί οι προτεραιότητες ορίζονται από την κρισιμότητα των καταστάσεων και των χρονικών περιθωρίων για την κάθε αντίδραση, που στην περίπτωση μας ήταν μικρά. Εκτιμώ πως πέρα από τον άρτιο σχεδιασμό της αντιμετώπισης της κρίσης σε εθνικό επίπεδο, η γενική ανταπόκριση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, υπήρξε πολύ καλή και πολύ άμεση. Φυσικά, ο εχθρός του καλού είναι πάντα το καλύτερο και αν με ρωτήσετε, είμαι της άποψης ότι καλύτερα να προλαμβάνουμε, παρά να θεραπεύουμε και φυσικά αυτό ισχύει για όλες τις βαθμίδες της δημόσιας διοίκησης. Έστω κι έτσι όμως, σε ένα κράτος ανεπαρκώς ψηφιοποιημένο, με υπέρογκη γραφειοκρατία, με προσκολλήσεις σε δόγματα και στερεότυπα και με έλλειψη εμπειρίας σε διαχείριση παρόμοιων καταστάσεων, οι αντιδράσεις ήταν από ικανοποιητικές έως πολύ ικανοποιητικές.

 

Κάποια στιγμή, όλο αυτό θα τελειώσει, θα μετρήσουμε την ζημιά και θα κληθούμε να δουλέψουμε τόσο συλλογικά όσο και ατομικά, προκειμένου να επιστρέψουμε στην προηγούμενη καθημερινότητα μας. Σίγουρα το αντίκτυπο θα είναι μεγάλο, κυρίως στην οικονομία, κάτι που δεν μπορεί να αφήσει ανεπηρέαστο, ακόμα και τον πιο υγιή οικονομικά δήμο. Σε εκείνο το σημείο, ή μάλλον πριν από αυτό το σημείο, έχει τεράστια σημασία η εκπόνηση ενός σχεδίου που θα επιτρέψει στις πόλεις μας να προχωρήσουν μπροστά, να μετριάσουν την επίπτωση στην ζωή των πολιτών, να προσφέρουν ανακούφιση σε όσους θα έχουν πληγεί περισσότερο. Πιο σημαντικό όμως από όλα, είναι να δημιουργήσουν εκείνες τις συνθήκες για να μπορούν πιο αποτελεσματικά και με τις μικρότερες δυνατές επιπτώσεις στον πολίτη, να προετοιμαστούν για μια αντίστοιχη μελλοντική κρίση.

Από την ενίσχυση των κοινωνικών δομών έως την πλήρη ψηφιοποίηση των υπηρεσιών προς τους δημότες και την εκπόνηση σχεδίων για την εξεύρεση πόρων (οικονομικών και άλλων) με ίδια μέσα, εκμεταλλευόμενοι τα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα κάθε πόλης. Φυσικά, για να γίνει κάτι τέτοιο και να πετύχει, θα πρέπει κάποια στιγμή να αντιληφθούμε ότι η τοπική αυτοδιοίκηση, πρέπει να ξεφύγει από την κηδεμονία του κράτους και να μπορέσει να λειτουργήσει με έναν πιο δημιουργικό τρόπο, που θα της επιτρέψει να γίνει ανταγωνιστική και κερδοφόρα. Κερδοφόρα, όχι με την έννοια που ορίζεται σε μια επιχείρηση αλλά με την έννοια της εξοικονόμησης ή της κερδοφορίας, που θα μετατραπεί σε όφελος για τους πολίτες. Αυτό μπορεί να σημαίνει πολλά. Μερικές πρόχειρες σκέψεις μου είναι:

- η παραγωγή πολιτιστικών δράσεων που θα προσελκύσουν επισκέπτες από άλλες πόλεις, που με την σειρά τους θα ενισχύσουν την τοπική επιχειρηματικότητα.

- η εκμετάλλευση της ακίνητης περιουσίας των δήμων με έξυπνο και προσοδοφόρο τρόπο

- οι συμπράξεις με τον ιδιωτικό τομέα που θα βάζουν χρήματα στο ταμείο του κάθε δήμου, αλλά θα δημιουργούν και ένα ανταποδοτικό όφελος για τους πολίτες

- η δημιουργία brands ανάλογα με την φυσιολογία, την γεωγραφία και την ιστορία της κάθε πόλης

- η επένδυση στις επιστήμες και στην χρήση τους για την κάλυψη αναγκών της κοινωνίας σε τοπικό επίπεδο

 

Στη μετά-πανδημίας εποχή, η τοπική αυτοδιοίκηση πρέπει να αποδεσμευθεί από στερεότυπα και κηδεμόνες και να γίνει πιο αυτόνομη και πιο παραγωγική. Για να γίνει αυτό, πρέπει όλοι μας πρώτοι να αποδεσμευθούμε από τα ίδια στερεότυπα και προκαταλήψεις. Και φυσικά, να είμαστε έτοιμοι για ρήξεις, σε όποιο επίπεδο κι αν αυτές απαιτηθούν.

Στην μετά-πανδημίας εποχή, θα είμαστε χαμένοι έτσι κι αλλιώς, αλλά θα μπορούμε να βάλουμε ένα στοίχημα για το μέλλον.

Στο χέρι μας είναι να το κερδίσουμε.
Μέχρι τότε, Μένουμε Σπίτι, Μένουμε Ασφαλείς!

 

Leave a Reply



(Your email will not be publicly displayed.)


Captcha Code

Click the image to see another captcha.


ΠΑΤΣΟΥΡΑΚΗΣ: ΛΟΓΙΣΤΙΚΑ - ΑΣΦΑΛΕΙΕΣ