Last updated: 2 months ago

Υπάρχουν, φίλε, κι αυτά!  
 
Αδέσποτα σκυλιά και πλήθος από αυλόγατες που περιφέρονται στις γειτονιές ψάχνοντας για τροφή, για κάποια σκιά, ή για κάποιο στοργικό χάδι.
 
Αυτά τα λογαριάζεις ή αποτελούν αμελητέες ποσότητες;
 
Εντάξει,…  κουβαλάς έγνοιες και στρες… πράμα πολύ κατανοητό ειδικά τούτες τις μέρες…
 
Όμως η μαγκιά;
 
Η αδιαφορία για τους άλλους και τα άλλα;
 
Θα ήθελα να ελπίζω ότι δεν τα σημαδεύεις και εκ προθέσεως, γιατί τότε πάμε σε άλλες σφαίρες, που όταν μπούμε σ’ αυτές, η αφαίρεση της ζωής μιας γατούλας (ας πούμε) σημαίνει (έτσι λένε) ότι είσαι κοντά σε επικείμενη ασέβεια και προς αυτά τα ίδια τα έμψυχα της ράτσας σου.
 
Δεν ξέρω αν πήρες χαμπάρι την Φωτούλα (έτσι την λέγαμε στην γειτονιά) την ώρα που την πάταγες ή αν μετά το «γκουπ» πρόλαβες και την είδες πεσμένη κάτω να αιμορραγεί από το στόμα και να πεθαίνει…
 
Είναι πεσμένη και άψυχη στην οδό Λυκούργου.
 
Πήγαινε και κοίτα το αίμα της (για το μικρό κορμί της δεν ξέρω, μπορεί να το πετάξανε ήδη στα σκουπίδια) που καφεκόκκινο πια ζωγραφίζει το πεζοδρόμιο, και κάτσε και σκέψου…
 
 
 
Στέφανος Ν. Μπιζάνης
 
 
------------------------
 
 
ΥΓ : Δήμος και Φιλοζωικά σωματεία κάτι πρέπει να κάνουν. Κάποιο χαρτί που να μοιραστεί στους οδηγούς ή έστω να τοποθετηθεί πάνω στα παρμπρίζ των αυτοκίνητων…  Ίσως – ίσως κάποιες πινακίδες οδοσήμανσης, κυρίως κοντά σε σημεία με κάδους απορριμμάτων… Είναι ζήτημα σεβασμού της κάθε ζωής… και φυσικά
​πολιτισμού. 
 
 

Leave a Reply



(Your email will not be publicly displayed.)


Captcha Code

Click the image to see another captcha.