Όσο και να σε ενημερώσει, να σε υποψιάσει κάποιος για τη ζωή σου, αφότου κάνεις παιδιά, τίποτα δεν μπορεί να σου δώσει την πραγματική εικόνα αυτού που πρόκειται τελικά να ζήσεις..

Last updated: 8 days ago

Άγνοια κινδύνου...
Νομίζω ότι αυτό είναι το συναίσθημα που περιγράφει πώς νιώθουμε όταν χτυπάει το βιολογικό μας ρολόι και θεωρούμε πως είμαστε έτοιμοι να κάνουμε παιδιά!
 
Έντεκα παρά το βράδυ, τα παιδιά κοιμούνται, το συμμάζεμα του σπιτιού και το μαγείρεμα τελείωσε... Και μέσα στη θολούρα της ημέρας, ήρθε η ώρα της αυτοκριτικής! Τι έγινε σήμερα, πώς ένιωσα, τι είπα, πώς ένιωσαν οι άλλοι με όσα είπα... Και μετά από την ανασκόπηση του εργασιακού ωραρίου, φτάνουμε στην ανασκόπηση της ημέρας (ή μάλλον των ωρών) στο σπίτι.. Είμαστε πιεσμένοι, με ένα ρολόι στο χέρι, κομμένοι σε πολλά κομμάτια για να μπορέσουμε να καλύψουμε όσα ΔΕΝ μπορούν να καλυφθούν στις λίγες ώρες που βρισκόμαστε μαζί με τα παιδιά μας.
 
Και ενώ υπάρχουν μέρες που κυριαρχεί η απόλυτη ηρεμία, η απόλυτη συμμετρία, η απόλυτη συνεννόηση (τόσο που μοιάζουμε με οικογένεια βγαλμένη από γνωστή διαφήμιση βουτύρου) ,υπάρχουν και αυτές οι μέρες που κυριαρχεί ένας κλαυσίγελος στα απογεύματα μας, μία προσπάθεια να βρούμε τα πατήματα και τις ισορροπίες μας! Και εδώ έρχονται τα δύσκολα για έναν γονιό.. Η αυστηρή αυτοκριτική, η διάθεση να ψάξεις και να βρεις τι φταίει και δεν είναι όλες οι μέρες ίδιες με αυτές στα σπίτια των διαφημίσεων!
 
Πολεμάς με όπλο την τεράστια αγάπη που νιώθεις για τα παιδιά σου, με όπλο την αγάπη που εσύ έχεις λάβει από τη δική σου οικογένεια και με το απόφθεγμα της μητέρας μου : η αγάπη είναι η λύση για όλα! Και έτσι όπως κάθομαι αποκαμωμένη σε μία από τις καρέκλες του μπαλκονιού μου, ψάχνοντας να βρω το φεγγάρι (καθότι υπερπανσέληνος πριν λίγες μέρες ),μέσα στην ησυχία σκέφτομαι ότι η μητρότητα και η πατρότητα δεν έχουν manual..
 
Σκέφτομαι επίσης ότι όσο και να σε ενημερώσει, να σε υποψιάσει κάποιος για τη ζωή σου, αφότου κάνεις παιδιά, τίποτα δεν μπορεί να σου δώσει την πραγματική εικόνα αυτού που πρόκειται τελικά να ζήσεις..
 
Και τέλος σκέφτομαι ότι κανένας κόπος, καμία κούραση, καμία ψυχολογική πίεση δεν μπορεί να συγκριθεί με τον κόπο που καταβάλλεις για να γίνεις ένας γονιός που να μπορεί να ανταποκριθεί στις συναισθηματικές ανάγκες του παιδιού του.. Κανένα χτίσιμο καριέρας, καμία αγωνία άλλη δεν μπορεί να συγκριθεί με την αγωνία που νιώθεις σχετικά με την προετοιμασία ενός μικρού(μικρός μόνο ως προς την ηλικία) ανθρώπου για τη στιγμή που θα μπορέσει να σταθεί μόνος του "εκεί έξω"...και καμία ενοχή δεν μπορεί να συγκριθεί με την ενοχή που νιώθεις όταν σου περνά από το μυαλό η υποψία ότι υπήρχαν και αλλά πράγματα να δώσεις, αλλά σου διέφυγαν... Το "θα γίνεις γονιός και θα καταλάβεις" ,που μου έλεγαν οι γονείς μου σε στιγμές που τους θεωρούσα υπερβολικούς, τώρα κατάλαβα ότι δεν ήταν απειλητικό!! Τώρα κατάλαβα το μέγεθος της αγάπης τους, γιατί ένιωσα ότι ο μοναδικός άνθρωπος που μπορεί να σε κάνει να νιώσεις την απόλυτη αμφισβήτηση του εαυτού σου αλλά και την απόλυτη ευτυχία, είναι το παιδί σου...
 
Άγνοια κινδύνου λοιπόν πριν...
Αποφασιστικότητα να βουτήξουμε στα βαθιά νερά μετά...
Λάθη θα κάνουμε, αλλά θα κάνουμε και πολλά σωστά! Ας χαρούμε λοιπόν το ταξίδι της μητρότητας και της πατρότητας, με τις τρικυμίες και τις νηνεμίες του!
 

Leave a Reply



(Your email will not be publicly displayed.)


Captcha Code

Click the image to see another captcha.