ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΟΥΤΟΣ 

«Είναι απαραίτητη η απαγόρευση της κυκλοφορίας;»

Γράφει ο Χρήστος Σούτος

Last updated: 4 days ago

Από το απόγευμα της Κυριακής, όταν και έγινε γνωστό μέσω διαγγέλματος του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, ισχύει η απαγόρευση κυκλοφορίας των πολιτών. Για να τα λέμε σωστά, απαγορεύτηκε η άσκοπη μετακίνηση των πολιτών. Πρακτικά, δηλαδή, δεν αλλάζει κάτι αφού έτσι κι αλλιώς όσοι ήταν συνειδητοποιημένοι και έχουν αντιληφθεί την κρισιμότητα των στιγμών που ζούμε έβγαιναν από το σπίτι τους μόνο για τους λόγους που έτσι κι αλλιώς αναφέρονται στην χθεσινή διάταξη. Έχει, λοιπόν, ξεκινήσει από χθες μια συζήτηση μεταξύ πολλών για την αναγκαιότητα ή όχι του εν λόγω μέτρου. Ήταν απαραίτητη ή όχι η εν λόγω απόφαση; Μπορούσε να κάνει κάτι άλλο η κυβέρνηση πριν φτάσει σε αυτό το ομολογουμένως ακραίο μέτρο; Εδώ κατά την γνώμη μου δεν χωράει κουβέντα. Η εφαρμογή της απαγόρευσης της κυκλοφορίας ήταν απολύτως αναγκαία για την προστασία του κοινωνικού συνόλου. Θα ρωτήσουν ορισμένοι, προστασία από τι; Δυστυχώς από τον ίδιο του τον εαυτό. 
 
Ξεκινάμε από τα βασικά. Κάθε τέτοιο μέτρο, όπως και όλα τα προηγούμενα, δοκιμάζει τις δημοκρατικές αντοχές όλων. Της κοινωνίας ως συνόλου, των πολιτών ως άτομα, της κυβέρνησης ως διοίκηση και των σωμάτων ασφαλείας ως ρόλου και θέσης μέσα στην καθημερινότητα μιας Δημοκρατίας. Ο εχθρός είναι αόρατος και ως εκ τούτου πολλοί δεν αντιλαμβάνονται το κίνδυνο. Είναι διαφορετικό να σφυρίζουν από πάνω σου οι βόμβες σε μια εμπόλεμη κατάσταση και άλλο να απειλείσαι, είτε εσείς είτε οι οικείοι σας, από κάτι που δεν βλέπεις, που δεν σε απειλεί κατά πρόσωπο, που στην μεγάλη πλειονότητα του πληθυσμού δεν προκαλεί τόσο σοβαρά προβλήματα. Η αντικοινωνική συμπεριφορά ορισμένων, που  απλά δεν καταλαβαίνουν σε τι κίνδυνο θέτουν τους συνανθρώπους τους και ενδεχομένως και τον ίδιο τους εαυτό, δεν άφησε πολλά περιθώρια στους κυβερνώντες. Η απαγόρευση της κυκλοφορίας ήταν ένα ακραίο μεν, απαραίτητο δε, μέτρο για να περιορίσει την διασπορά του ιού και κυρίως για να καθυστερήσει την όποια εξάπλωση του δίνοντας με αυτόν τον τρόπο τον αναγκαίο χρόνο στο Εθνικό Σύστημα Υγείας να αντέξει το μέγεθος του προβλήματος. 
 
Υπάρχουν όμως και κάποια άλλα πράγματα που επιβάλλεται να μπουν στην κουβέντα.Ποια είναι αυτά; Οι ευθύνες της Πολιτείας για την εφαρμογή του μέτρου στα πλαίσια του Νόμου και για την επάρκεια των μονάδων υγείας, αλλά και η αστεία, για να μην πω κάτι χειρότερο, νοοτροπία μερικών ότι ζουν την δική τους "Χούντα" και ότι ήρθε η ώρα να κάνουν την επανάσταση τους. Πάμε να τα δούμε ξεχωριστά. Όταν μια Πολιτεία φθάνει, λόγω των συνθηκών, στην επιβολή της απαγόρευσης κυκλοφορίας των πολιτών της, πρέπει να εξασφαλίζει την αίσθηση ότι ισχύει για όλους και προς όλους με την ίδια βαρύτητα, ότι αφορά αποκλειστικά την συγκεκριμένη περίοδο και ότι τα όργανα που θα κληθούν να την εφαρμόσουν θα το πράξουν με την ανάλογη σοβαρότητα και υπευθυνότητα. Σε ότι έχει να κάνει με την επάρκεια του Ε.Σ.Υ η συζήτηση χωρίζεται σε δύο μέρη. Το πρώτο αφορά την προ πανδημίας εποχής και το δεύτερο το τώρα. Η υγειονομική κρίση βρήκε τα ελληνικά νοσοκομεία σε παρατεταμένο μαρασμό και εγκατάλειψη. Τα μνημόνια τα έφεραν σε οριακό σημείο τόσο σε στελεχιακό όσο και εξοπλιστικό επίπεδο. Οι μεγάλες ελλείψεις φαινόντουσαν σε όποιον βρισκόταν σε ανάγκη ιατρικής περίθαλψης. Οι Έλληνες ιατροί και εργαζόμενοι στο Σύστημα μιλούσαν, αλλά κανείς δεν τους άκουγε. Η πανδημία του κορονοϊού μπορεί να μας βρήκε με προβλήματα, αλλά τα αντανακλαστικά της κυβέρνησης λειτούργησαν άμεσα βοηθώντας το Ε.Σ.Υ να αποκτήσει μιας πρώτης γραμμής άμυνα. Στο τώρα οι δυσκολίες πολλαπλασιάζονται. Αφενός γιατί οι ελλείψεις σε βασικά ζητήματα παραμένουν και αφετέρου γιατί κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει τις ακριβείς δυνατότητες και αντοχές του Συστήματος. Υπομονή και η αποτίμηση θα γίνει μετά την λήξη του συναγερμού.
 
Ας δούμε και την νοοτροπία που λέγαμε. Στην εποχή που βρισκόμαστε οι περισσότεροι ζουν δύο παράλληλες ζωές. Η μία αφορά την πραγματικότητα της εργασίας, των διαπροσωπικών σχέσεων, των ερωτικών σχέσεων, του οικογενειακού περιβάλλοντος και η άλλη μια εικονική μέσω των social media. Εκεί υπάρχει πεδίον δόξης λαμπρόν για κάθε είδους αστέρι. Τα post δίνουν και παίρνουν με πάσης φύσεως θεματολογία. Από συνωμοσίες και μυστικές συμφωνίες μέχρι επαναστατικά post ενάντια στα κυβερνητικά μέτρα. Από selfie και τσιτάτα μεγάλων φιλοσόφων μέχρι καλέσματα σε μαζικά " κινήματα" όλα μπαίνουν στον αγώνα για την εξασφάλιση των πιο πολλών likes. Το θέμα δεν θα ήταν σοβαρό, αν μια μεγάλη μερίδα όλων αυτών των ατόμων δεν θεωρούσαν ότι πραγματικά κάνουν κάποιου είδους αντίσταση ή επανάσταση. Οι " επαναστάτες" του καναπέ και των πληκτρολογίων, για να μην τους χαρακτηρίσω διαφορετικά, είναι αυτοί που κατά βάση με την αντικοινωνική τους συμπεριφορά ώθησαν τους κυβερνώντες να φθάσουν έως τα άκρα. Α! και κάτι ακόμα. Μην γελιέστε, δεν έχουμε τελειώσει. Εάν δεν καταλάβουμε και τώρα η στάση της Πολιτείας, δικαίως, θα σκληρύνει περαιτέρω. Εάν δεν πειθαρχήσουμε σε λίγες μέρες δεν θα αρκεί μια βεβαίωση για να κυκλοφορούμε, αλλά θα παραλαμβάνουμε τα τρόφιμα με δελτίο Αυτά προς γνώση και κυρίως συμμόρφωση...
 
Με εκτίμηση,

Χρήστος Σούτος/Δημοσιογράφος
 

Leave a Reply



(Your email will not be publicly displayed.)


Captcha Code

Click the image to see another captcha.